Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...]11.2004r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. na podstawie art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U.Nr 98, poz. 1071 z 2000r. z późniejszymi zmianami), odmówił wznowienia postępowania na wniosek Wspólnot Mieszkaniowych "K." w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Burmistrza Miasta M.:
nr [...] z dnia [...].04.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K.w M., nr [...] z dnia [...].05.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w M., nr [...] z dnia [...].06.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w M., nr [...] z dnia [...]12.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w M., nr [...] z dnia [...].12.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w M., nr [...] z dnia [...]12.1998r., zezwalającej na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. w M..
W wyniku złożenia odwołania na decyzję wydaną w I instancji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął decyzję nr [...] z dnia [...].01.2005r., którą umorzył postępowanie odwoławcze wywodząc, że Wspólnoty Mieszkaniowe nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym.
Decyzja organu II instancji została następnie zaskarżona przez Wspólnotę Mieszkaniową "K." do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na skutek wniesienia skargi zweryfikował swoją decyzję i po ponownym przeprowadzeniu postępowania uznał, że istnieją przesłanki uzasadniające uchylenie własnego rozstrzygnięcia, stwierdzając jednocześnie,że brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...]07.2005 r. uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...]01.2005 r. i utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...]11.2004 r.
W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...].12.2003r. brak jest wskazania przesłanki określonej w art. 145 § 1 k.p.a., na podstawie której Wspólnoty Mieszkaniowe żądają wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami. Organ powołując się na przyjętą linią orzeczniczą stwierdza, że nie może dokonywać interpretacji wniosku i samodzielnie wybierać przesłanki dla której należy wznowić postępowanie. Zdaniem organu, prawo wyboru służy podmiotowi wnioskującemu i jego wykonanie jest koniecznym elementem wniosku o wznowienie postępowania. Wobec powyższego, organ uznał, że wniosek inicjujący postępowanie jest wadliwy, co jest wystarczającym powodem do podjęcia przez organ decyzji o odmowie wznowienia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję złożyły Wspólnoty Mieszkaniowe K., podnosząc, ze w powołanej decyzji organ wykazuje wyłącznie na brak istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, pomijając rozpatrzenie okoliczności stanowiących podstawę do wnioskowanej przez, w oparciu o art. 155 k.p.a., zmiany i uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta M. zezwalających na użytkowanie budynków mieszkalnych (pismo z dnia 05.12.2003 r. w załączeniu).
Zdaniem stron skarżących, niewłaściwe zatytułowanie pisma jako "wniosek o wznowienie postępowania" nie powinno przesądzać o staranności rozpatrzenia sprawy, bowiem organ traktując wniosek literalnie zgodnie z tytułem pisma skoncentrował się tylko na braku okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania pomijając całkowicie przywołane przez strony skarżące art. 155 i 156 §1 pkt.3 k.p.a. jako podstawę do uchylenia, zmiany oraz stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone orzeczenia wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 63 § 2 k.p.a.
Kodeks postępowania administracyjnego przyjął zasadę ograniczonego formalizmu w zakresie formy i treści podania, a więc także wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. art. 63 § 1 k.p.a.). Stosownie bowiem do art. 63 § 2 k.p.a. wniosek taki powinien zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych.(vide 2001.11.14 wyrok NSA V SA 552/01 LEX nr 84484)
Żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy oceniać na podstawie treści pisma. O tym, jaki charakter ma wniesione pismo strony, decyduje strona. Jeżeli treść pisma budzi wątpliwości, organ administracji publicznej ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że stosownie do art. 9 k.p.a., wymieniony organ ma obowiązek czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu powinien udzielić jej w razie potrzeby niezbędnych wyjaśnień.
W świetle powyższych zasad, czynności organu orzekającego w sprawie, podjęte po złożeniu przez skarżącego pisma "zakwalifikowanego" przez ten organ jako wniosek o wznowienie postępowania, budzą zasadnicze zastrzeżenia. Treść tego pisma wydaje się wyraźnie wskazywać, iż skarżący zwraca się o zmianę lub unieważnienie decyzji. Świadczy o tym jednoznacznie treść pisma oraz późniejsze odwołanie. Wprawdzie wspomniane pismo zawiera jednoznaczny tytuł, ale nie on decyduje o treści żądania strony.
Jeżeli organ orzekający miał wątpliwości co do charakteru wspomnianego pisma, a w szczególności co do tego, czy stanowi ono taką prośbę, to obowiązkiem tego organu było zwrócenie się do skarżącego o stosowne sprecyzowanie żądania. Odstąpienie od tej czynności stanowiło naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 9 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Jedynie w wypadku jednoznacznego stwierdzenia, opartego na stosownym oświadczeniu skarżących, że wspomniane na wstępie pismo stanowi tylko wniosek o wznowienie postepowania, istniałyby podstawy do rozważania możliwości wydania zaskarżonego orzeczenia. Podjęcie takiego orzeczenia przed dokonaniem w/w ustaleń stanowiło także naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 77 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę ujawnione przez Sąd naruszenie przepisów 63 § 2 i art. 7 i 77 k.p.a mające istotny wpływ na wynik sprawy konieczne był uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270)