Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2004 roku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku R. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2004 roku odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 roku.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 1993 roku o sygn. akt: IV SA 1489/92 oddalił skargę R. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 roku.
Organ administracyjny jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Oznacza to, iż ponowna weryfikacja decyzji kontrolowanej przez sąd jest niedopuszczalna, gdyż oznaczałoby ingerencję w prawomocny wyrok.
Brak jest zatem podstaw do zmiany, bądź uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 roku.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła R. S. wskazując, iż decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca w związku z czym domaga się jej uchylenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1269), tylko w takim zakresie jest możliwa jej sądowa kontrola.
W ocenie Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, iż oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 1993 roku o sygn. akt: IV SA 1489/92 skargi R. i R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 roku zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego.
Pogląd ten od lat jest ugruntowany zarówno w doktrynie prawa, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i zasługuje na pełną aprobatę (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego B. Adamiak i J. Borkowski – Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2000r. s. 647).
Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 1992 roku o sygn. akt: I SAB 63/92 (niepublikowany).
Pogląd ten został ostatnio w pełni podtrzymany w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2001 roku o sygn. akt: II SAB 278/00 – 287/00 (niepublikowany) oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 roku o sygn. akt: II SAB 517/00 – Lex nr 51228, w którym Sąd wskazał, iż "(...) nie można destabilizować w tym dziwnym trybie ustalonego prawomocnym orzeczeniem Sądu, ładu prawnego (...) a próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej wcześniej przez Sąd (oddalającej skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu".
Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie związany oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 1993 roku, sygn. akt: IV SA 1489/92, nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.