Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...]udzielającej P. K. pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na dwa garaże oraz na budowę budynku mieszkalnego z usługami na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] - zmienionej decyzjami Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...]
W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez niezachowanie wymogów określonych w § 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.), gdyż zatwierdzono projekt, który przewidywał usytuowanie ściany obiektu zawierającej otwory okienne w odległości 1,5 m. od granicy z sąsiednią nieruchomością, co nie było dopuszczalne nawet za zgodą jej właściciela.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. K. podnosząc, że rozstrzygnięciem organu I instancji zostały objęte sprawy będące przedmiotem uprzednio wydanych trzech odrębnych decyzji. Zdaniem skarżącego, z treści kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę zmienionej dwoma decyzjami, zatem tak sformułowany zapis sentencji decyzji nie oznacza, którą z decyzji Wojewoda [...] uznał za nieważną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku.
Organ odwoławczy uznał za uzasadnione stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji, który za przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] uznał rażące naruszenie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że według załączonego projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestycja została usytuowana w odległości 1,5 m. od granic działek sąsiednich - od strony wschodniej i północnej, natomiast z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że w ścianie zewnętrznej od strony wschodniej zostało zaprojektowanych 6 otworów okiennych oraz w ścianie od strony północnej 1 otwór okienny. Takie usytuowanie obiektu jest niezgodne z przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 cytowanego rozporządzenia.
W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, iż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] została zbadana z uwzględnieniem zmian dokonanych decyzjami z dnia [...] sierpnia 1999 r. oraz z dnia [...] sierpnia 1999 r., a zatem organ I instancji nie badał pozwolenia na budowę w jego pierwotnym kształcie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. K.. W ocenie skarżącego, decyzje Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. i z dnia [...] sierpnia 1999 r. zostały nieprawidłowo uznane za uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] lipca 1999 r. o pozwoleniu na budowę, skutkiem czego wydano łączne rozstrzygnięcie dla trzech odrębnych decyzji. Skarżący wskazał, że przedmiotowe decyzje rozstrzygały o odmiennym zakresie pozwolenia na budowę i zostały wydane w oparciu o nowe rozwiązania projektowe.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania oraz trafność wykładni przepisów obowiązującego prawa.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tego rodzaju wady i uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolą Sądu została objęta decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku. Decyzja ta została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, w którym organ nadzorczy nie jest władny rozstrzygać o kwestiach dotyczących istoty sprawy, lecz bada rozstrzygnięcie w kontekście wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającym na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż organ wydający pozwolenie na budowę naruszył w sposób rażący przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).
Zgodnie z § 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia, dopuszcza się w określonych sytuacjach usytuowanie budynku z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. od tej granicy, jednakże regulacja ta odnosi się wyłącznie do obiektów, o których mowa w § 12 ust. 4 pkt 2, tj. budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. W przedmiotowej sprawie udzielono pozwolenia na budowę budynku, usytuowanego w odległości 1,5 m. od granicy z działką nr [...] (od strony wschodniej) oraz działką nr [...] (od strony północnej) w sytuacji, gdy w ścianach zewnętrznych budynku od strony wschodniej i północnej zaprojektowano otwory okienne. Takie usytuowanie budynku należy uznać za niedopuszczalne, pomimo uzyskania pisemnej zgody właściciela działek nr [...] i nr [...] H. P. na umieszczenie otworów okiennych w ścianach znajdujących się od strony jego nieruchomości, gdyż jest ono niezgodne z wymogiem określonym w § 12 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia, nakazującym zachowanie co najmniej 4 m. odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi.
W odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze należy wyjaśnić, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] stwierdził nieważność wyłącznie jednej decyzji, tj. decyzji pierwotnej Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], lecz o treści zmienionej decyzjami z dnia [...] sierpnia 1999 r. i z dnia [...] sierpnia 1999 r., natomiast w/w decyzje zmieniające pozwolenie na budowę, wydane w trybie art. 155 oraz art. 154 k.p.a., pozostały w obrocie prawnym. Jak prawidłowo zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, należy przeprowadzić postępowanie nieważnościowe odnośnie pozostałych dwóch decyzji, ponieważ zostały wydane w czasie, gdy decyzja pierwotna była nieostateczna, skutkiem czego nie został spełniony ustawowy warunek zastosowania trybu określonego w art. 155 i 154 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.