Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 156§1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. zmieniającej decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce Akcyjnej I. pozwolenia na rozbudowę piekarni – magazyn izotermiczny na działkach przy ul. [...] oraz zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę [...] – magazyn izotermiczny na działkach przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie nieważnościowe toczyło się na wniosek E. i D. M. właścicieli działki sąsiedniej.
Zdaniem organu zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany zamienny zakłada szereg zmian w stosunku do projektu pierwotnego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. m.in. wykonanie otworu drzwiowego w ścianie zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w granicy z działką nr [...] należącą do wnioskujących oraz powiększenie części budynku na działce [...] usytuowanego na południowej granicy działki wnioskujących.
Zdaniem organu to powoduje, że doszło do rażącego naruszenia §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. – w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Nadto organ podniósł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje lokalizacji budynków w granicy, także wielkość działki nie może usprawiedliwiać takiego usytuowania inwestycji.
Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka Akcyjna I. podnosząc, że wnioskujący wyrazili zgodę na sytuowanie w granicy działek nr [...] wszelkich obiektów i zgoda na to została zapisana w umowie zawartej w formie aktu notarialnego.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] listopada 2008 r. na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przewidziane kontrolowaną decyzją zmiany projektowanej inwestycji są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie mają wpływu na sąsiadującą z terenem inwestycji działką o nr 149 stanowiącą własność E. i D. M. Stwierdził również, że decyzja nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156§1 kpa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i E. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił organowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w zw. z §12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7, 77§1, art. 80, art. 104§2 i art. 107§3 kpa.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi że doszło do naruszenia prawa (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły wobec czego należy uznać iż skarga jest zasadna.
Będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w postępowaniu nieważnościowym opartym o treść art. 156 kpa.
W postępowaniu tym organ ma za zadanie ustalić i ocenić, czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych enumeratywnie w §1 tego przepisu.
Dla dokonania tych ustaleń obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego polegającego na zgromadzeniu materiału dowodowego, oraz jego wyczerpującego rozpatrzenia, tj. na ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, ocenę zarzutów stron – aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych.
Na podstawie tak przeprowadzonego postępowania organ wydaje rozstrzygnięcie, uzasadnienie którego winno podawać podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia i wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Powyższe zasady postępowania jednoznacznie określają przepisy procedury administracyjnej tj. art. 7, 77 i 107§3 kpa.
Zasady te obowiązują również organ odwoławczy, gdyż jego obowiązkiem jest nie tylko skontrolowanie postępowania i rozstrzygnięcia organu I instancji lecz rozpatrzenie sprawy od nowa w jej całokształcie.
W rozpoznawanej sprawie zadaniem organu odwoławczego było ocenić decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. pod kątem zarzutów wniosku małżeństwa M. o stwierdzeniu jej nieważności, z uwzględnieniem stanowiska i zarzutów inwestora wyrażonych w złożonym odwołaniu od decyzji Wojewody [...].
Tych obowiązków organ nie dopełnił a uzasadnienie wydanej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107§3 kpa i nie pozwala na skontrolowanie przesłanek jakimi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie. Przede wszystkim organ nie odniósł się do zarzutu naruszenia §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, nie rozważył i ocenił zarzutu naruszenia art. 5 Prawa budowlanego.
Nie odniósł się także do dokonanego przez organ I instancji ustalenia, iż w ścianie budynku bezpośrednio w granicy z działką nr [...] należącą do skarżących zaakceptowano usytuowanie otworu drzwiowego – czego nie potwierdzili skarżący – a co wskazuje, iż organ odwoławczy nawet nie skontrolował prawidłowo decyzji organu I instancji.
Wszystkie te uchybienia spowodowały, iż skargę należało uznać za zasadną a zaskarżoną decyzję należało uchylić.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu odwoławczego będzie rozstrzygnąć przedmiotową sprawę stosownie do zasad postępowania określonych w art. 7, 77 kpa uwzględniając zarzuty wniosku skarżących i uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami art. 107§3 kpa.
Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1 pkt 1c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.