Uzasadnienie
K. M. wniósł 18 grudnia 2019 r. skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2019 r., znak: [...].
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 20 stycznia 2020 r. skarżący został wezwany do nadesłania trzech odpisów skargi oraz do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł.
Wezwania wraz z pouczeniem o sposobie wykonania i konsekwencjach niewykonania przesłano na prawidłowy adres, wskazany przez skarżącego, i po dwukrotnym awizowaniu zostały one zwrócone do Sądu. W tej sytuacji w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wezwania zostały uznane za doręczone 25 lutego 2020 r., zatem termin do ich wykonania upływał 3 marca 2020 r.
Skarżący uiścił wpis 20 lutego 2020 r., natomiast odpisy skargi złożył osobiście na Biurze Podawczym Sądu 9 marca 2020 r., informując, że żaden list z wezwaniem Sądu nie był awizowany, nie dotarła do niego żadna korespondencja, a o konieczności złożenia odpisów dowiedział się telefonicznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.
Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do nadesłania trzech odpisów skargi i nie uzupełnił tego braku w terminie, albowiem kierowana do niego i wysłana na prawidłowy adres korespondencja została uznana za doręczoną w dniu 25 lutego 2020 r., zaś braki zostały uzupełnione 9 marca 2020 r.
Wskazać należy przy tym, że pismo skarżącego z 9 marca 2020 r. nie mogło odnieść oczekiwanego przez niego skutku, albowiem twierdzenia o braku awizowania korespondencji nie zostały potwierdzone żadnym dowodem, zaś koperta zawierająca korespondencję skierowaną do skarżącego opatrzona została wszelkimi niezbędnymi pieczątkami, datami i podpisami, przez co zawarte na niej informacje o awizowaniu przesyłki – w braku wiarygodnych informacji przeciwnych – należy uznać za prawdziwe.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.