Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2007r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2006r. (sygn. akt VII SA/Wa 57/06) odwołania [...] Zakładu Energetycznego S.A., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. ([...]), odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2003r. (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. Ł. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w Z. – uchylił ww. decyzję Wojewody [...] w całości i stwierdził nieważność ww. decyzji Wójta Gminy B. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, że w decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2002r. – o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, określono między innymi warunek zachowania odległości od istniejącego uzbrojenia, budynków i innych obiektów zagospodarowania.
Zgodnie z zatwierdzonym ww. decyzją projektem budowlanym, rozbudowa budynku mieszkalnego, usytuowanego ścianą wschodnią, w odległości 4m od przebiegającej równolegle do tej ściany linii energetycznej 30 kV (mierząc od osi linii), obejmowała również przebudowę dachu. Organ stwierdził, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że rozbudowa dachu miała polegać na podniesieniu i wydłużeniu okapu na odległość 0,5m poza obrys ścian, co widać na rysunkach projektowych nr A-12 (przekrój A-A) i nr A-10 oraz rysunkach przedstawiających elewacje boczne, co z kolei skutkuje zmniejszeniem odległości budynku od ww. linii energetycznej.
W ocenie organu zatwierdzenie projektu budowlanego ze zmniejszeniem odległości budynku od istniejącego uzbrojenia stanowi o niezgodności badanej decyzji z ww. decyzją Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z art. 47 ustawy o z dnia 7 lipca 1994r. – o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 5, poz. 139 ze zm.)) warunki zabudowy ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, co stanowi wadę kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2003r.
W związku z powyższym, zdaniem organu, rozważania dotyczące zgodności zaprojektowanej rozbudowy z Polską Normą PN-E-05100-1 pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007r. złożył K. Ł., wnosząc o jej uchylenie. Według skarżącego warunek zawarty w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy rozumieć jako nakaz zachowania odpowiednich odległości od istniejącego uzbrojenia budynków i innych obiektów, które wynikają z odrębnych przepisów tj. odpowiednich warunków techniczno – budowlanych, a nie jako nakaz zachowania istniejących odległości, jak przyjął organ.
Skarżący podał, że wyeliminowanie z obiegu prawnego przedmiotowej decyzji uważa za krzywdzące, wobec spełnienia wszystkich wymogów ciążących na inwestorze. Zlecona przez organ I instancji ekspertyza Izby Rzeczoznawców Stowarzyszenia Elektryków Polskich w R. nie wykazała, aby przedłożony projekt naruszał ww. Polską Normę. Przedmiotowa inwestycja była też uzgadniana z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w R., który zaopiniował ją pozytywnie, łącznie z przedstawicielem Zakładu Energetycznego R. – Teren.
Skarżący dodał, że uchybienia o których mowa w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2006r. nie wynikają z winy inwestora.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego także wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze.
Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie podnieść należy, iż zgodnie z treścią artykułu 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a także poza zakres postępowania administracyjnego, w którym zostało wydane, a organ administracji oraz sąd rozpoznając sprawę ponownie nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym uprzednio poglądem sądu. Zatem zarówno sąd jak i organ zobowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia.
W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie stosowania prawa, jak i wyjaśnienie dlaczego stosowanie to zostało w danym przypadku uznane przez sąd za błędne, jak również jakie - zdaniem sądu – zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych winny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu odpowiadało prawu (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998r. II SA 1560/07, LEX nr 4916, wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999r., IV SA 1177/97, LEX nr 47301)
W związku z powyższym – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając sprawę ponownie, po wyroku z dnia 26 maja 2006r., związany był wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie określonymi ww. wyroku.
W uzasadnieniu powołanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na błędne odczytanie rysunków projektowych nr A-12 i A – 10 (z których wynika, że dach został podniesiony a okap wydłużony na odległość 0,5 m poza obrys ścian) – nakazał ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem ekspertyzy wykonanej przez Stowarzyszenie Elektryków Polskich, Izbę Rzeczoznawców z Ośrodka Rzeczoznawstwa SEP w R.. Przy czym Sąd wyraźnie podkreślił, iż zgodnie z ww. ekspertyzą, przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania Polskiej Normy PN-E-05001-1, tylko przy założeniu, że "oś linii przebiega w odległości 4m od ściany budynku przed przebudową", ponieważ w ekspertyzie nie uwzględniono dachu budynku wysuniętego poza lico ściany, które to wysunięcie zmniejszyło odległość skrajnego przewodu linii elektroenergetycznej od ściany budynku o 50 cm.
Natomiast organ, rozpoznając sprawę ponownie stwierdził, że z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, iż sporna rozbudowa - w zakresie dotyczącym dachu tj. podniesieniu i wydłużeniu okapu na odległość 0,5 m poza obrys ścian - zmniejsza odległość budynku od linii energetycznej 30 kV (istniejącego uzbrojenia). Jednak, wbrew wytycznym Sądu, nie wskazał w jaki sposób stwierdzone wysunięcie okapu dachu narusza wymagania Polskiej Normy PN-E-05001.
Ponadto organ nie wykazał w jaki sposób ww. zmniejszenie odległości budynku od linii energetycznej pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – o zagospodarowaniu przestrzennym.
Podkreślić bowiem trzeba, że w decyzji Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] grudnia 2002r., nie zakreślono szczegółowych wymogów jakie winna spełniać projektowana inwestycja wskazując jedynie, że należy zachować m.in. odległości od istniejącego uzbrojenia, budynków i innych obiektów zagospodarowania oraz nakazano, aby projekt spełniał wymogi Prawa budowlanego i obowiązujące Polskie Normy.
Wobec ogólnego sformułowania ww. decyzji, obowiązkiem organu było wykazanie w sposób jasny i precyzyjny jakie przepisy prawa zostały naruszone, w szczególności, czy wysunięcie okapu w stronę linii energetycznej narusza wymagania określone w Polskiej Normie PN-E-05001, a jeśli tak, to czy naruszenie to ma charakter rażący.
Organ winien mieć bowiem na uwadze, iż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądem, nie można stwierdzić nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, jednoznacznie wykazującego jakie konkretne normy prawne zostały naruszone i wskazania, że wady te mają postać kwalifikowaną – tj. są wadliwe w stopniu rażącym, to jest takim, gdy z prostego zestawienia treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wynika ich oczywista niezgodność (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 544/05, LEX nr 29846)
Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie postępowania, zgodnie z wytycznymi Sądu, przy czym organ winien poczynić własne ustalenia co do treści Polskiej Normy PN-E-05100-1, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się jedynie dokumentacja przedłożona przez uczestnika postępowania.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ppsa orzekł jak w pkt I i II sentencji.