Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...].03.2006r., znak: [...], po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r., znak: [...], Nr [...], działając na podstawie art. 159§ 1 Kpa, wstrzymał z urzędu wykonanie w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r..
Przyczyną podjęcia w/w rozstrzygnięcia było ustalenie przez Wojewodę [...], że stan faktyczny sprawy wypełnia dyspozycję zawartą w art. 159 § 1 Kpa. Zgodnie ze wskazanym przepisem organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Z brzmienia przepisu art. 159 § 1 Kpa wynika obowiązek organu wstrzymania wykonania decyzji, gdy spełniona zostanie określona przesłanka, którą jest "prawdopodobieństwo" istnienia jednej z wad decyzji określonych w art. 156 § 1 Kpa.
W uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ wojewódzki wskazał, iż zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r., znak: [...], Nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Naruszenie to w ocenie Wojewody polega na tym, iż zatwierdzona, decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r., znak: [...], Nr [...], przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].06.1997 r., który nie dopuszcza na obszarze objętym inwestycją budowy obiektów o innym niż gospodarcze przeznaczeniu.
Na wskazane wyżej postanowienie Wojewody [...] zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie złożyło Miejskie [...] Sp. z o.o. w [...].
Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006r, uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w w/w zakresie.
Zdaniem organu II instancji, określenie, iż dopuszcza się przebudowę istniejących budynków gospodarczych bez zmiany ich wysokości, zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...].06.1997 r. dotyczy wyłącznie budynków gospodarczych.
Organ wskazał, że zgodnie z § 2 pkt 2.1 miejscowego planu, teren działki nr [...] na której zaprojektowano inwestycję położony jest na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] teren [...]. Teren ten jest przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe a więc zapis dot. budynków gospodarczych nie ma zastosowania do budynków mieszkalnych, które są przedmiotem spornej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi okoliczność wskazana przez organ wojewódzki stanowiąca o prawdopodobieństwie wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r., z rażącym naruszeniem prawa, a zatem brak jest podstaw do wstrzymania w/w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r.,.
Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę wnieśli A. i A. G.. Skarżący podnoszą, że organ zastosował dowolną interpretację w myśl zasady, że "wszystko co nie jest zakazane, jest dozwolone". Zdaniem skarżących w ustaleniach tego planu jest zawarta dyspozycja zachowania w dotychczasowym charakterze istniejącego zespołu, obejmującego jako główny obiekt kamienicę międzywojenną z zachowaniem skali, relacji urbanistycznych, dotychczasowego powiązania z otoczeniem i z narzuconymi ograniczeniami co do możliwości rozbudowy i przebudowy.
Skarżący wskazuje również na inne uchybienia decyzji Prezydenta [...], które ich zdaniem są rażące takie jak brak uprawnień do całego terenu objętego pozwoleniem, opracowanie projektu na nieaktualnym podkładzie geodezyjnym oraz niezgodność projektu z warunkami technicznymi jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sąd uwzględnił skargę ponieważ stwierdził, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa.
Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził jego wydanie z naruszeniem przepisu art. 159 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z w/w przepisem organ administracji publicznej wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. k.p.a.
Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim mówi przepis art. 159 § 1 K.p.a., powinno polegać na wskazaniu tego z punktów w art. 156 § 1 K.p.a., który w ocenie organu ma w sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną wadę.
Taką ocenę zawiera postanowienie Wojewody.
Wojewoda wskazał, że konfrontacja realizowanego przedsięwzięcia z ustaleniami tego planu daje podstawy, aby uznać prawdopodobieństwo prawdziwości stawianych zarzutów. Zdaniem Wojewody przedmiotowa dobudowa części mieszkalnej z tyłu działki może być niezgodna z treścią ustaleń planu miejscowego, która odnosi się wyłącznie do zabudowy gospodarczej i która ogranicza jej wysokość w razie przebudowy. Plan nie zawiera natomiast określenia dopuszczającego budowę obiektów o innym niż gospodarcze przeznaczeniu.
Ustalenia planu są w tej kwestii co najmniej dyskusyjne. Zapisy planu stanowią jedynie o możliwości przebudowy budynków gospodarczych wprowadzając dodatkowo ograniczenie wysokości przebudowy nic nie mówiąc o możliwości ich rozbiórki. W związku z powyższym prawdopodobnym może być fakt, że decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 kpa).
Nie jest więc przekonujące twierdzenie organu II instancji, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą jedynie nowo projektowanych obiektów budowlanych a w sposób dowolny można zmieniać przeznaczenie istniejących na omawianym terenie budynków gospodarczych.
Podkreślić jednak należy, że niniejsze rozstrzygnięcie nie przesądza o poprawności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2004 r., znak: [...], Nr [...], bowiem ustalenie, czy rozstrzygnięcie to jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w decyzji kończącej postępowanie administracyjne.
Z tych też względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.