Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. art. 156 § 1 pkt 2, 157§ 1 i 158 § 1 po wszczęciu postępowania na wniosek T. F. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] lutego 1982 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż przedmiotową decyzją udzielono R. M. pozwolenia na budowę budynku z dwoma boksami garażowymi i pomieszczeniami socjalnymi w [...] ul. [...]. Decyzja ta zakładała usytuowanie budynku niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki / Dz.U. nr 17, poz. 62 /, który wymaga zachowania odległości od granicy z sąsiednimi działkami 3m, gdy ściana nie zawiera otworów i 4m ze ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi.
Natomiast w planie realizacyjnym przedmiotowy budynek został usytuowany ścianą bez otworów w stosunku do granicy sąsiedniej działki nr [...] w odległości 0,5m a w stosunku do granicy działki nr [...] ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 3m. Ponadto § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia dopuszczał możliwość usytuowania obiektu w odległości 8m od istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej, z odczytu ze skali mapy wynika, iż budynek jest usytuowany ponad 8m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Z dokumentacji projektowej wynika, iż budynek z boksami garażowymi i pomieszczeniami socjalnymi został wykonany z materiałów niepalnych i jego usytuowanie ścianą bez otworów w odległości 0,5m od granicy działki nr [...] nie utrudnia funkcjonowania znajdujących się tam budynków, które zostały posadowione przy granicy nieruchomości i brak jest dokumentacji świadczącej o ich legalnym wykonaniu. Mając na uwadze specyficzny przebieg granicy pomiędzy wymienionymi wyżej działkami, istniejący układ zabudowy brak jest podstaw do przyjęcia, że w/w uchybienia stanowią rażące naruszenie prawa.
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T. F. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w/w decyzję i stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] lutego 1982 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż poza sporem jest, iż zostały przekroczone przewidziane w § 12 ust.1 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. odległości w usytuowaniu budynku od granicy działki sąsiedniej. Takie uchybienie zasługuje "na napiętnowanie jako rażące naruszenie prawa", ponieważ naruszone zostały uzasadnione interesy osób trzecich. Natomiast podniesiona w odwołaniu przesłanka pozbawienia strony odwołującej się możliwości czynnego udziału w postępowaniu może stanowić jedynie przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 p 1 pkt 4 k.p.a.
Skargę nazwaną sprostowaniem do sądu administracyjnego wnieśli E. i J. B. zarzucając, iż usytuowanie przedmiotowego budynku na działce nr [...] a nie na działce nr [...] jak to przyjął organ odwoławczy nie narusza w żaden sposób uzasadnionych interesów właścicielki działki sąsiedniej, która wybudowała swoje budynki, gdy już istniał przedmiotowy budynek. Organu I instancji uznał wyjątkową sytuację usytuowania budynku i istniejący specyficzny przebieg granicy, który to uniemożliwia przyjęcie istniejących uchybień za rażące naruszenie prawa. Skarżący ponieśli koszty zakupu przedmiotowego budynku zaciągając kredyt a decyzja organu odwoławczego spowoduje konieczność zapłacenia wysokiego odszkodowania przez organy samorządowe. Skarżący wnieśli o wnikliwe rozpatrzenie odwołania i wydanie pozytywnej dla nich decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoją dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji.
Z rażącym naruszeniem prawa mamy, doczynienia wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Teza ta, wynikająca z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i licznych rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnym przypadku miało miejsce zwykłe naruszenie prawa czy też przybrało postać kwalifikowanego naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek w postaci nieważności decyzji.
Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc reformatoryjnie, przyjął, iż sam fakt naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r. stanowi rażące naruszenie prawa. Takie stanowisko nieuzasadnione w odpowiedni sposób jest, co najmniej nieuprawnione. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, z jakich powodów istniejących niespornych uchybień prawnych nie uznał za rażące naruszenie prawa a tym samym brak zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy orzekając co do istoty sprawy musi wykazać przekonywująco z uwzględnieniem zasad opisanych wyżej, że nastąpiło rażące naruszenie prawa i uzasadnić je zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a. Badając ponownie kwestię naruszenie § 12 w/w rozporządzenia należałoby mieć również na uwadze § 13 tegoż rozporządzenia rozstrzygający również kwestię usytuowania budynku.
Oceniając powyższe w postępowaniu o stwierdzenie nieważności należy mieć również na uwadze usytuowanie budynków na sąsiednich działkach, ustalić, kiedy powstały i na podstawie, jakich dokumentów. Załączone do akt administracyjnych zdjęcia zdają się potwierdzać naruszenie przepisów odnośnie posadowienia budynków na sąsiednich działkach, trudno jednak z uwagi na brak opisu zdjęć ustalić, jakie działki i budynki one przedstawiają.
Zarzuty o poniesionych nakładach przez skarżących nie mają wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast faktyczne omyłki w uzasadnieniu decyzji podniesione przez skarżących, chociaż nie mają wpływu na wynik sprawy nie powinny mieć miejsca.
Wobec nie wykazania przez organ odwoławczy zaistnienie w przedmiotowym postępowaniu przesłanki określonej w art. 156 § 2 k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.