Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. Wojewoda [...]na podstawie art. 134 w związku z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r. poz.
23) dalej "k.p.a.", stwierdził niedopuszczalność odwołania A. M. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. M. i A. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego zlokalizowanego na działce Nr [...] położonej w miejscowości K. Gmina K. – z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2015r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku garażowego zlokalizowanych na działce nr [...] położonej w miejscowości K. Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 9 lutego 2016r.wniósł A. M. Kontrolując formalne przesłanki dopuszczalności odwołania Wojewoda [...] uznał, iż wniesione zostało z uchybieniem terminu. Z akt postępowania wynika, że A. M. decyzję z dnia [...] lutego 2015r. otrzymał w dniu 20 lutego 2015r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.
Tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 8 marca 2015r. Złożenie odwołania po niemal roku (9 luty 2016r.) od otrzymania decyzji oznacza przekroczenie ustawowego terminu.
Organ jednocześnie wskazał, że Starosta [...] wzywał A. M. do sprecyzowania pisma z dnia 9 lutego 2016r. poprzez wskazanie czy stanowi ono odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2015r., czy jest to wniosek o wznowienie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a..
W odpowiedzi A. M. pismem z dnia 14 marca 2016r. oświadczył, że nie wyraża zgody na budowę garażu przy granicy swojej nieruchomości Nr [...] a nie odwoływał się od przedmiotowej decyzji w wyznaczonym terminie, gdyż opiekował się chorą matką.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. wniósł A. M. ponownie podnosząc, iż nie wyraża zgody na budowę garażu w granicy z jego działką, a brak zachowania terminu spowodowany był koniecznością stałej opieki (przez 24 godziny) nad 90 letnią mamą, która w tym czasie poważnie zachorowała.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. Organ odwoławczy przed rozpoznaniem odwołania pod względem merytorycznym obowiązany jest w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie przewidzianym we wskazanym wyżej przepisie. W sytuacji gdy organ stwierdzi, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a., na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do jego wniesienia.
Wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego w każdym przypadku, gdy takie uchybienie ma miejsce. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania, lecz ma obowiązek stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Jak wynika z akt postępowania skarżący decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015r. odebrał w dniu 20 lutego 2015r. Tym samym wniesienie w dniu 8 marca 2016r. odwołania nastąpiło z naruszeniem art. 129 § 2 k.p.a.. Rozpoznanie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza bowiem niedopuszczalną weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, korzystającej z cech trwałości, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a..
Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.