Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania E. C. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1992 r., nr [...] udzielającej E. C. pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Prezydent Miasta. decyzją z dnia [...] czerwca 1992 r., nr [...], udzielił pozwolenia na budowę – postawienie pawilonu handlowego typu "Fundacja Ulicy [...]" jako inwestycji tymczasowej do dnia [...] grudnia 1995 r. na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w części dotyczącej tymczasowości inwestycji objętej decyzją.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku E. C. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydent Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ podniósł, że nie można stwierdzić, że organ wydający decyzję działał bez podstawy prawnej, co stanowiłoby przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
E. C. wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 157 § 1, art. 158 § 1 kpa oraz § 20 i § 43 ust.. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
E. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z 1974 r.- Prawo Budowlane, a w szczególności przepisów wykonawczych do tej ustawy tj.§ 43 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. z 1975 r., Nr 8, poz. 48 ze zm.) poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 77, 79 i 80 kpa, które miało istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty.
Skarga jest zasadna a przyczyną jej uwzględnienia jest brak należytego uzasadnienia organu odwoławczego. Dotyczy to w szczególności nieustosunkowania się do zarzutów zawartych w odwołaniu
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poprzestał na stwierdzeniu, że decyzja Wojewody [...] jest słuszna i należy utrzymać ją w mocy.
Stosownie do treści art. 157 § 2 kpa postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Jest to postępowanie w trybie nadzwyczajnym dającym możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej.
Art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
W niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było na wniosek E. C., w którym zarzucono kwestionowanej decyzji – rażące naruszenie prawa z art. 156 §1 pkt 2 kpa.
Wniosek o stwierdzenie nieważności i jego uzasadnienie nie są wiążące dla organu. Organ w postępowaniu nadzorczym obowiązany jest natomiast zbadać, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa.
Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji odniósł się w lakoniczny sposób, jedynie do kwestii, iż brak jest podstaw do uznania, że kwestionowana decyzja wydana została bez podstawy prawnej.
Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez skarżącą, tak we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Podał jedynie, iż, decyzja wydana została na podstawie obowiązujących przepisów, a tym samym nie można uznać, że została wydana bez podstawy prawnej.
W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa., bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą. Brak jest zupełnie ustosunkowania się do zarzutu, że kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa
Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych podnoszonych w odwołaniu stworzyło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego organ rozpatrując ponownie sprawę winien ustosunkować się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą,co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.