Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 roku, Nr [...] Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.C. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na zamianie elewacji zachodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ew. [...] przy ul. K.w P. poprzez wykonanie otworów okiennych.
Decyzją z dnia [...] maja 2004 roku, Nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania J. Z. i G. F. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku, Nr [...] i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
Pismem z dnia [...] czerwca 2004 roku B.C. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 roku.
W uzasadnieniu wniosku B.C. stwierdziła, że w dniu wydania decyzji istniały dowody nie znane organowi odwoławczemu, które gdyby zostały wzięte pod uwagę spowodowałyby wydanie odmiennej decyzji.
Pismem z dnia 22 czerwca 2004 roku Wojewoda [...] powiadomił strony o wznowieniu postępowania odwoławczego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2004 roku, Nr [...].
Decyzją z dnia [...] lipca 2004 roku, Nr [...] Wojewoda [...] rozpoznając sprawę w postępowaniu wznowieniowym uchylił własną decyzję z dnia [...] maja 2004 roku, Nr [...] i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku.
Jednocześnie Wojewoda [...] pouczył strony postępowania, iż decyzja ta jest ostateczna i stronom przysługuje prawo złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła G.F. podnosząc szereg zarzutów mających zdaniem skarżącej wskazywać, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę należy odrzucić.
Zgodnie z treścią art.2 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z kolei z art.52§1 wymienionej ustawy wynika, że strona może wnieść skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły jej one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Zgodnie z treścią art. 127§1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronom odwołanie. Tymczasem skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji Wojewody [...] tylko złożyła skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, iż aczkolwiek decyzja Wojewody [...] dotyczy decyzji organu II instancji to jednak wydana została ona w postępowaniu wznowieniowym, a nie zwykłym. W wyniku wznowienia postępowania Wojewoda [...] wzruszył własną decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym jako organ odwoławczy. W postępowaniu wznowieniowym decyzja wydana przez Wojewodę [...] jest jednak decyzją organu I instancji i przysługuje od niej odwołanie do organu wyższego stopnia. Organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewody w jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego co wynika z art.88a ust.1 pkt.1a ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 roku Nr 89 poz.414 ze zm.). Dopiero decyzja organu odwoławczego może być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego.
Pouczenie przez Wojewodę stron postępowania, w tym skarżącej, że jego decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym jest decyzją ostateczną i służy na nią skarga do sądu administracyjnego jest pouczeniem błędnym. Błędne pouczenie strony o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie powoduje jednak, iż strona nabywa przez to uprawnienie do wniesienia takiej skargi. Może to być jedynie podstawą do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
W postanowieniu z dnia 19 stycznia 1998 roku, IV SA 527/96 (niepublikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "błędne pouczenie zawarte w decyzji o bezpośredniej skardze sądowej nie może skutecznie konwalidować obowiązku wyczerpania ustawowego trybu do wniesienia skargi, może ewentualnie stanowić podstawę do pozytywnej oceny wniosku o przywrócenie terminu do skorzystania przez stronę z instytucji ponownego rozpatrzenia sprawy na podstawie art. 127 § 3 kpa".
Z powyższych względów na podstawie art. 58§1 pkt.6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.