Uzasadnienie
Razem ze skargą na formularzu PPF wpłynął do tut. Sądu wniosek W. S. o zwolnienie od kosztów sądowych.
Skarżący wniosek uzasadnił okolicznością uzyskiwania niewysokich dochodów oraz stanem zdrowia. Prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i córką. Utrzymują sie z emerytury wnioskodawcy oraz wynagrodzenia za pracę żony i córki o łącznej wysokości 3200 zł. Wnioskodawca podał, że posiada dom o pow. 120 m2. oraz nieruchomość rolną o pow. 0,52 ha. Na leki miesięcznie przeznacza 250 zł. Podał że większą część dochodów przeznacza na utrzymanie domu. Działka nie przynosi żadnych dochodów. Zona wnioskodawcy spłaca kredyt w wysokości 5000 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
W sprawie zważono, co następuje.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową W. S. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. W gospodarstwie domowym wnioskodawcy każda z osób posiada dochody. W przeliczeniu na jedną osobę wynoszą one ponad 1000 zł. Fakty te wskazują na to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie jest zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.