Uzasadnienie
W dniu 2 sierpnia 2010 r. na formularzu PPF D. P. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który uzupełnił wyjaśnieniami złożonymi na wezwanie Sądu w dniu 23 sierpnia 2010 r.
Skarżący we wniosku podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z rodzicami. Dochód w rodzinie wynosi 1772 zł., na który składają się emerytury rodziców wnioskodawcy. Wnioskodawca nie pracuje, nadesłał zaświadczenie z urzędu pracy o posiadaniu statusu bezrobotnego. Rodzina wnioskodawcy posiada mieszkanie o pow. 48 m2. Do majątku wnioskodawca zaliczył działkę o pow. 53 ary oraz dwa samochody osobowe (peugeuot rocznik 1990 i ford rocznik 1995) będące własnością ojca. Wnioskodawca wskazał, że miesięczne stałe wydatki to około 450 zł.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
W sprawie zważono, co następuje.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych lub opłacenie zawodowego pełnomocnika.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową D. P. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami na utrzymaniu których, jako osoba bezrobotna, pozostaje. Trzyosobowa rodzina utrzymuje sie z dochodu 1772 zł. Fakty te wskazują na to, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.