Uzasadnienie
W dniu 14 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W.S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...].
W skardze został zawarty wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Powyższym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] nakładające na K. i J.W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu nadbudowy parterowego budynku mieszkalnego ze schodami żelbetonowymi usytuowanego na działce nr ew. [...] położonej przy ul. B. we wsi L., gm. I. bez wymaganego pozwolenia na budowę.
We wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie postanowienia może doprowadzić do trudnoodwracalnych skutków w postaci zalegalizowania samowoli budowlanej. Tymczasem istniejący stan, niezgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, regulującymi odległości pomiędzy budynkami, m.in. ze względów przeciwpożarowych i sanitarnych powoduje zagrożenie dla budynku skarżącej oraz utrudnienia docelowe zagospodarowanie nieruchomości skarżącej, a więc prowadzi do wyrządzenia znacznej szkody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż w omawianym przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Rozpoznając wniosek skarżącej Sąd uznał, iż nie został on w dostatecznym stopniu uzasadniony i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd dokonując takiej oceny miał przede wszystkim na uwadze to, iż rozpoznawany wniosek dotyczy postanowienia wydanego w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej, stanowiącej konsekwencję legalizacji samowoli budowlanej. Wykonanie takiego postanowienia ze swej istoty nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej. Wykonanie postanowienia prowadzi do poniesienia znacznych nakładów finansowych przez inwestorów, a nie przez właścicielkę sąsiadującej z działką inwestorów nieruchomości. Zatem ewentualne konsekwencje wykonania lub niewykonania omawianego postanowienia dotyczą jedynie inwestorów.
W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie obowiązku w postaci zapłaty opłaty legalizacyjnej przez inwestorów w niniejszej sprawie nie jest równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącej jakiejkolwiek szkody, a to uzasadnia odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż pozytywne czy negatywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy, i o dalszym losie przedmiotowego w sprawie budynku i jego nadbudowy, a w konsekwencji o jego legalizacji.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.