Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. M. M. wniósł skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], znak: [...], którym organ odwoławczy uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] i orzekł o wymierzeniu kary M. M. z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania budynku pracowni obuwia z częścią biurową usytuowanego na terenie działki nr Ew. [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...] w wysokości 75 000, 00 zł.
W skardze zawarto także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonego postanowienia poprzez wyegzekwowanie kwoty 75 000,00 zł. zagrozi płynności finansowej spółki prowadzonej przez skarżącego. Skarżący podniósł, że uzyskanie takiej kwoty z zewnątrz np. z kredytu jest stosunkowo trudne. Obciążenie go wskazaną kwotą w obecnej chwili spowoduje, że środki obrotowe przedsiębiorstwa ulegną znacznemu uszczupleniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, iż wyegzekwowanie kwoty kary orzeczonej w postanowieniu może zachwiać płynnością finansową spółki, którą skarżący prowadzi.
Niewątpliwe kwota kary z tytułu samowolnego użytkowania obiektu nałożona na skarżącego jest znaczna, a jej wyegzekwowanie może być dotkliwe dla interesów majątkowych skarżącego. Jednak aby w takiej sytuacji faktycznej uzyskać sądową ochronę tymczasową strona postępowania nie może poprzestać na stwierdzeniu tej oczywistej prawdy. Zadaniem wnioskującego jest osadzenie teoretycznych rozważań w realiach rozpatrywanego przypadku. Skarżący powinien podać, czy prowadzona działalność gospodarcza przynosi zyski, bądź straty, powinien wykazać jaka jest jego kondycja finansowa i możliwości płatnicze. Samo wskazanie, iż wyegzekwowanie nałożonej kary może zachwiać płynnością finansową spółki, bez przedłożenia konkretnych dowodów potwierdzających stopień uszczuplenia majątku spółki (wysokość obrotu w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, aktualny bilans dochodów i strat, relacje aktywów do pasywów itd.) uniemożliwia Sądowi rzeczywistą ocenę sytuacji finansowej skarżącego.
Za odmienną oceną wniosku skarżącego nie przemawia również całokształt materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Nie ma tam informacji, z której by wynikało, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje w majątku skarżącego trudne do odwrócenia skutki.
Zatem na obecnym etapie trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wyegzekwowanie od skarżącego nałożonej kary grozi mu niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia. Zaś tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.