Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 czerwca 2010 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, skargę na J. M. - Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, J. P. - Ministra w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, M. B. - Ministra w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
W skardze zarzuciła ww. osobom, iż nie udzieliły jej odpowiedzi na jej wystąpienia dotyczące nieprzestrzegania przepisów o ewidencji ludności na terenie dzielnicy B. Miasta [...].
Przedmiotowa skarga nie została przez skarżącą podpisana.
W odpowiedzi na skargę z dnia 25 czerwca 2010 r. pełnomocnik Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów – radca prawny R. O. wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi.
Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2010 r., Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu z dwóch względów. Po pierwsze skarżąca w wyznaczonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, co stanowi przesłankę jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "p.p.s.a.". Po drugie, sprawa, będąca przedmiotem skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co stanowi przesłankę jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Zakres kognicji sądów administracyjnych został w sposób ogólny określony w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zakres ten obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosowanie środków określonych w ustawie.
Szczegółowy zakres kognicji sądów administracyjnych określa natomiast art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej, którą sprawują sądy administracyjne w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ponadto, sądy administracyjne, w myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Jak wynika z cytowanych wyżej przepisów, należąca do zakresu kognicji sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej nie obejmuje orzekania w sprawach skarg na Ministrów. Do orzekania w tym zakresie nie upoważniają sądów administracyjnych również przepisy szczególne.
Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy państwowe w trybie, określonym w dziale VIII, rozdziały 1 i 2, kodeksu postępowania administracyjnego. Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami właśnie tego działu Kodeksu Postępowania Administracyjnego (art. 221 § 1 k.p.a.).
Stanowisko Sądu w tym względzie, zgodne jest ze stanowiskiem orzecznictwa w tym zakresie. W postanowieniu z dnia 21 grudnia 2009 r. w sprawie VII SAB/Wa 145/09 (lex 551077) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż "Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i n. k.p.a.), gdyż nie podlegają one jego kontroli zarówno na podstawie art. 3 p.p.s.a., jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych.".
Podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w postanowieniu z dnia 2 listopada 2009 r. w sprawie II SA/Ol 859/09 (lex 527457): "Nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa, sądy administracyjne nie są właściwe między innymi do rozpoznawania tzw. skarg powszechnych, a więc skarg związanych z nienależytym wykonywaniem zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te wnoszone są bowiem oraz rozpatrywane w trybie i przez organy określone w dziale VIII (art. 227-240) ustawy z 14 czerwca 1960 r. k.p.a.".
Z powyższych względów, przedmiotową skargę należało uznać za wniesioną w sprawie, która nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem zachodzi przesłanka jej odrzucenia, określona w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt 1) sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.