Uzasadnienie
Skarżąca L. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji.
Zarządzeniem z dnia 29 czerwca 2017 r. Przewodniczącej Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca została wezwana do uzupełniania braków formalnych skargi poprzez złożenie 2 odpisów skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to skarżącej zostało doręczone w dniu 11 lipca 2017 r. Skarżąca braków formalnych w wyznaczonym terminie nie uzupełniła, wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. odrzucił skargę.
W dniu 2 listopada 2017 r. skarżąca L. T. reprezentowana przez adw. A. S. wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że skarżąca o uchybieniu terminu do uzupełniania braków formalnych dowiedziała się w dniu doręczenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r. – tj. w dniu 25 października 2017 r. Ponadto wskazał, że skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, a nadto upośledzoną i nieporadną. Nie była w stanie wykonać zobowiązania sądu w zakreślonym terminie, albowiem była uzależniona jako osoba niepisząca i nieczytająca – od osoby, która pomogła jej spisać i wydrukować treść skargi a następnie nadać do sądu za pośrednictwem poczty. Te okoliczności w ocenie pełnomocnika skarżącej stanowią przesłankę braku winy w uchybieniu terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkuje odmową przywrócenia uchybionego terminu.
Zgodnie natomiast z dyspozycją cyt. art. 86 § 1 p.p.s.a. warunkiem sine qua non do przywrócenia uchybionego terminu jest uprawdopodobnienie, że strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. W orzecznictwie niejednokrotnie podkreśla się, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt I OZ 465/10). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2013r., sygn. akt I OZ 55/13 oraz z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 712/08 – dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych. Skarżąca bezsprzecznie jest osobą niepełnosprawną, w tym głuchoniemą, a ponadto niepiszącą i nieczytającą. Wobec tego należy podzielić argumentację pełnomocnika skarżącej, że jest ona uzależniona od innych osób, szczególnie w czynnościach przed organami administracji publicznej i Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. A zatem powyższe przesądza o tym, że skarżąca, która nie potrafi czytać i pisać, mogła nie być w stanie uzupełnić braków formalnych w terminie, gdyż nie rozumiała wysłanych do niej pism.
W przedmiotowej sprawie wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.