Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. wydaną w trybie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98/2000, poz. 1071 ze zm.) na wniosek J. B. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2004r. znak [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2002r. znak [...] udzielającą pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego przez S. B. na działce Nr [...] przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak podstaw prawnych z art. 156 § 1 kpa do orzeczenia nieważności opisanej decyzji Wojewody [...]. Organ dokonał kontroli całego materiał dowodowego i ustaleń w sprawie zakończonej pozwoleniem na użytkowanie budynku mieszkalnego wykonanego na podstawie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przez S. B. Inwestor dopełnił wszelkich formalności wynikających z art. 56 ust 1 prawa budowlanego, a dokonana kontrola w trybie art. 59 prawa budowlanego potwierdziła zgodność z projektem inwentaryzacji i uporządkowania terenu budowy.
Nie zachodzi, więc żadna przesłanka do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wykonanego obiektu. Prawidłowość tej decyzji została potwierdzona kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie SA/Bk 369/03 oddalił skargę J. B. na przedmiotową decyzję o pozwolenie na użytkowanie budynku S. B. Ocena NSA – jest wiążąca dla organu w postępowaniu niniejszym.
W skardze na powyższą decyzję J. B. zarzucił jej niezgodność z prawem w stopniu rażącym, dlatego wniósł o stwierdzenie jej nieważności. Skarżący podniósł brak wnikliwego i wszechstronnego rozważenia sprawy, zbadania wszystkich wcześniejszych decyzji wydanych S. B. w związku z budową jego domu i braku ustalenia, że wydano je na podstawie nieprawdziwych dowodów. Decyzja kwestionowana narusza własność skarżącego i jego interes prawny.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko z decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, z 2002r., poz. 1269/ – tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jej sądowa kontrola.
Należy przede wszystkim zauważyć, iż sprawa była rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2003r. sygn. akt SA/Bk 369/03 oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2003r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] listopada 2002r. znak [...] udzielającą S. B. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku mieszkalnego na działce Nr [...] przy ul. [...] w B. Oznacza to, że kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem a ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże w sprawie zarówno Sądy, jak i organy, których działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi. Niedopuszczalne jest zatem ponowne badanie decyzji w trybie nadzwyczajnym jeśli wcześniej była kontrolowana w postępowaniu zwykłym przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem skargę oddalił.
Skoro organ nadzorczy wszczął postępowanie na wniosek J. B. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2003r. znak [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...].11.2002r. znak [...] to prawidłowo po ustaleniu, iż decyzja była przedmiotem kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Białymstoku, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny OZ w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2003r. sygn. akt SA/Bk 369/03 i stanowisko w nim zawarte – odmówił stwierdzenia nieważności opisanej decyzji.
Należy przy tym zauważyć, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od, wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, wobec czego może mieć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy rozpatrywana decyzja w sposób nie budzący wątpliwości dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych we wspomnianym przepisie art. 156 § 1 kpa. Skoro kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wykazała żadnych uchybień prawnych badanej decyzji – to jest oczywiste, iż nie mogła być ona dotknięta też wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 kpa.
Uzasadnia to rozstrzygnięcie organu nadzorczego.
Zarzuty skarżącego, że organy nie dość wnikliwie i wszechstronnie rozważyły sprawę, zbadały wszystkie wcześniejsze decyzje wydane S. B. w związku z budową jego domu i nie ustaliły, że wydano je na podstawie nieprawdziwych dowodów – są więc chybione.
Z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.