Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]., reprezentowanej przez r.pr. R. K. od decyzji Prezydenta [...]. Nr [...]z [...] marca 2020 r., znak: [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...]. Nr [...] z [...] września 2018 r., znak: [...] wydanej dla [...]. S.A., z siedzibą w [...]. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego (kat. XIII) z garażem podziemnym (kat. XVII) - Etap I oraz drogi wewnętrznej - Etap II, na terenie działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. - uchylił w całości decyzję Prezydenta [...]. Nr [...]z [...] marca 2020 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji.
W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ wskazał, że [...] października 2018 r. do Urzędu [...] W. [...] wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]. o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta [...]. Następnie, [...] listopada 2018 r., do Urzędu [...]. [...]. dla [...] wpłynęło pismo Mieszkańców budynku przy ul. [...] w [...]. wyrażające "oburzenie" wobec pominięcia ich jako strony postępowania zakończonego decyzją Nr [...]. Prezydent [...] [...]. [...] grudnia 2018 r.
Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., Prezydent [...]. po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...]. Następnie, decyzją Nr [...] z [...] lutego 2019 r., znak: [...], Prezydent [...]. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...]Nr [...] z [...] września 2018 r.
Decyzją Nr [...] z [...] maja 2019 r., znak: [...], Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]., uchylił decyzję Prezydenta [...]. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wykonaniu dyspozycji zawartej w ww. decyzji Wojewody [...], Prezydent [...]. wezwał Mieszkańców budynku przy ul [...] w [...]. do złożenia wyjaśnień w zakresie charakteru ich wniosku. Postanowieniem z [...] września 2019 r., Prezydent [...]. odmówił "mieszkańcom budynku" przy ul. [...] w [...]. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Nr [...].
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]., decyzją Nr [...]z [...]marca 2020 r., znak: [...], Prezydent [...]. z [...] października 2018 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...]. Nr [....] z [...] września 2018 r., znak: [...].
Odwołanie od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji, z zachowaniem ustawowego terminu, wniosła Wspólnota Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w [...]., reprezentowana przez r.pr. R. K. Wojewoda [...] rozpoznając to odwołanie wskazał, że stosownie do art. 138 k.p.a. jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Podniósł, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w nadzwyczajnym trybie wznowieniowym. Następnie w obszernych teoretycznych wywodach omówił charakter tego trybu.
Organ podniósł, że to czy występujący z wnioskiem podmiot jest legitymowany do zainicjowania postępowania administracyjnego w trybie wznowieniowym wymaga zbadania czy podmiot ten jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W przypadku przywołania w podaniu o wznowienie podstawy wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest wystarczające dla uznania legitymacji wnioskodawcy stwierdzenie, że nie brał on udziału w charakterze strony w zwykłym postępowaniu. Status strony postępowania o wznowienie może przysługiwać także temu, kto nie brał udziału w zwykłym postępowaniu, ale jego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, albo kto żąda czynności organu (wznowienia postępowania) ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2000 r., sygn. akt: I SA 334/99, z 20 maja 2010 r., sygn. akt: II OSK 910/09).
Zatem przy przesłance wznowieniowej wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrujący na etapie wstępnym podanie o wznowienie, przy ocenie legitymacji podmiotu je wnoszącego, nie rozstrzyga, czy podmiot ten istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2001 r., sygn. akt: I S.A. 2390/99) Weryfikacja bowiem twierdzeń składającego podanie w oparciu o pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. następuje w następnej fazie postępowania (stadium rozpoznania), prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Definicję strony w ogólnym postępowaniu administracyjnym zawiera art. 28 k.p.a. w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Mieć ten interes oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2007 r., sygn. akt: I OSK 1559/06). Interes ten pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt: IV SA 2164/97). Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt: III SA 1876/99).
Odnosząc się natomiast do znajdowania się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego Wojewoda [...] wskazał, że legalną definicję tego pojęcia zawiera art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Według tej normy, za obszar oddziaływania obiektu przyjmuje się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Znajdowanie się nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2006 r., sygn. akt: II OSK 75/06).
Wojewoda [...] stwierdził, że to na podmiocie podnoszącym prawo do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę ciąży obowiązek wykazania interesu prawnego, a co za tym idzie - wskazania konkretnej normy prawnej mającej źródło w przepisach prawa materialnego, z której jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. Rolą zaś organu administracji jest ocena czy powołane przepisy przesądzają o istnieniu interesu prawnego, jako uzasadniającego konieczność udziału tego podmiotu w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, że odwołująca się wspólnota wniosek o wznowienie postępowania oparła o przesłankę wznowienia wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc okoliczność, że przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji [...], w którym to postępowaniu bez własnej winy została pominięta.
Istotne dla oceny dopuszczalności wniosku jest też ustalenie, czy został złożony w terminie określonym wart. 148 § 2 k.p.a. Do otwarcia biegu terminu nie jest konieczne doręczenie decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2010 r., sygn. akt: II OSK 39/10 z 10 marca 2006 r., sygn. akt: II OSK 622/05). Bieg tego terminu rozpoczyna się już w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji. Kluczowy jest bowiem to, kiedy strona uzyskuje pierwsze informacje o fakcie wydania kwestionowanej decyzji, nie zaś to kiedy otrzymuje do jej treści pełen dostęp.
Ponadto, z regulacji art. 148 k.p.a. wynika, że strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z 21 lutego 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1954/11). Stąd też, ciężar dowodu dotyczącego zachowania jednomiesięcznego terminu spoczywa na stronie, która w sposób niebudzący wątpliwości musi udowodnić (nie wystarczy uprawdopodobnienie), w jakim dniu dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania. To zaś nakłada na nią wymóg zadbania o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się przez nią o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Wymóg ten z kolei potwierdza obowiązek organu właściwego dla wznowienia postępowania do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie twierdzeń wnioskodawcy dotyczących zachowania terminu i daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2012 r., sygn. akt: I OSK 463/11).
Wojewoda [...] stwierdził, że z akt sprawy wynika, że skarżąca jako datę powzięcia informacji o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie podała dzień [...] października 2018 r., nie przedstawiając jednakże dowodów na okoliczność uzyskania dopiero w tym dniu wiedzy o wydaniu decyzji Nr [...] z [...] września 2018 r. Samoistnego twierdzenia skarżącej o dacie powzięcia wiadomości o decyzji, nie opartego na stosownym dowodzie, nie można było uznać za potwierdzającego dochowaniu przez nią ustawowego terminu z art. 148 § 2 k.p.a.. Prezydent [...]. wznawiając przedmiotowe postępowanie nie zbadał jednak wnikliwie spełnienia wymogu w zakresie terminowości wniosku skarżącej o wznowienie postępowania.
Wojewoda [...] podniósł, że skarżąca swoją legitymację w zakresie posiadania interesu prawnego do występowania jako strona postępowania zwykłego wywiodła z bycia właścicielem działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]położonych w obrębie [...] przy ul [...] w [...]., a więc działek sąsiadujących z terenem spornej inwestycji. W myśl art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r., o własności lokali wspólnotę mieszkaniową, tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Zgodnie z art. 18 ww. ustawy właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (ust. 1). Stosownie zaś do art. 18 ust. 3 tej ustawy jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w rozdziale 4 u.w.l. - "Zarząd nieruchomością wspólną".
Tym samym w przypadku tzw. dużych wspólnot mieszkaniowych funkcjonujących w budynkach, w których liczba lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest większa niż siedem, właściciele lokali zgodnie z art. 20 ww. ustawy obowiązani są podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu składającego się z jednej lub kilku osób fizycznych, który to zarząd wedle art. 21 ust. 1 tej ustawy będzie kierował sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentował ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.
Wspólnota mieszkaniowa dysponuje zatem szczególną podmiotowością prawną wynikającą z faktu, że jako jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ustawodawca przyznał jej zdolność prawną, choć zdolność ta została ograniczona do praw i obowiązków związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Tym samym to wspólnota reprezentowana przez Zarząd, a nie poszczególni jej członkowie co do zasady może być stroną postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy postępowanie to dotyczy sfery prawnej z zakresu zadań wspólnoty tj. kwestii związanych z zarządzaniem nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, nieruchomością wspólną jest grunt oraz te części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Wspólnota, wskazała na prawo do nieruchomości stanowiącej działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] które według jej opinii znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji.
Tymczasem, organ pierwszej instancji nie dokonał sprawdzeń w zakresie aktualnego tytułu prawnorzeczowego do wymienionych działek, a skoro tak to nie mógł zasadnie przyjąć, że dysponuje ona jednym z tytułów prawnych wymienionych w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego.
Wojewoda [...] stwierdził też, że w przedmiotowym wniosku o wznowienie, skarżąca domagając się uznania ją za stronę postępowania zwykłego podniosła, że "nieruchomość przy ul. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji m.in. z uwagi na plany nasłonecznienia tej inwestycji". W uzupełnieniu zaś wniosku wznowieniowego, powołując się na swój interes prawny, zawarła stwierdzenie, że realizowana inwestycja będzie wpływać na dostęp jej nieruchomości do światła słonecznego. Wymagania względem nasłonecznienia m.in. mieszkań określone zostały w § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 106). Stosownie do § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700.
W myśl natomiast § 60 ust. 2 r.w.t., w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Przywołana regulacja wymaga więc zapewnienia minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w dniach równonocy w konkretnych godzinach. Przepis § 60 ust. 1 rozporządzenia nie wskazuje już odgórnie, że za dni równonocy uznaje się 21 marca i 21 września. Tym samym w obecnym stanie prawnym, wykonując analizę nasłonecznienia należy uwzględniać każdorazowo dni równonocy przypadające w danym roku kalendarzowym. Analiza nasłonecznia sporządzana przez projektanta i stanowiąca element opisu projektu zagospodarowania terenu musi prezentować czas nasłonecznienia pokoi mieszkalnych tak w budynku projektowanym jak i budynkach sąsiednich w obu dniach równonocy.
Tym samym analiza ta musi być dokonywana na każdy z dni równonocy odrębnie. Podyktowane jest to m.in. innym kątem padania promieni słonecznych w dniach równonocy wiosennej oraz jesiennej. Inny układ cieni w tych dniach równonocy to z kolei efekt nałożenia na siebie dwóch czynników: zmiany czasu z zimowego na letni oraz zjawiska eliptyczności orbity Ziemi. W konsekwencji czas nasłonecznienia w każdy z dni równonocy różni się, nie jest taki sam stąd też konieczność wykazania w analizie nasłonecznienia spełnienia w obu tych dnia czasu nasłonecznienia. Ustalenie bowiem, że w tychże dniach warunek nasłonecznienia podlega spełnieniu stanowi o zapewnieniu czasu nasłonecznienia dla sąsiednich, istniejących budynków zgodnie z wymogami § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Wojewoda [...] stwierdził, że zarówno analiza nasłonecznienia zawarta w przedmiotowym projekcie budowlanym jak i uszczegółowiająca ją analiza zawarta w piśmie inwestora z [...] listopada 2019 r., wykonane dla budynku skarżącej, nie prezentują żadnej informacji o dacie dla której prowadzone były wskazane w nich wyliczenia czasowe. Tym samym uznać należało, że analizy te jako opierające się na bliżej nieokreślonym dniu, a więc nie spełniające warunków § 60 ust. 1 r.w.t., w zakresie ich sporządzenia na każdy dzień równonocy, nie mogły stanowić podstawy do oceny wpływu projektowanego budynku na nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych w budynku skarżącej. Z uwagi na nieprawidłowo wykonaną analizę nasłonecznienia w odniesieniu do budynku skarżącej położonego na działkach ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] organ I instancji nie mógł inaczej niż dopiero po uprzednim wezwaniu inwestora do stosownego uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie zgodności z § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia zaaprobować - w razie wykazania takiej zgodności - spełnienia względem niego norm nasłonecznienia.
Zdaniem Wojewody [...], organ pierwszej instancji, nie wzywając inwestora, opierając się na załączonych rysunkach uznał, że planowany obiekt budowlany nie będzie naruszał minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w budynku skarżącej. Tym samym organ odstępując od właściwego zbadania obszaru oddziaływania obiektu, a w gruncie rzeczy interesu prawnego skarżącej w aspekcie podnoszonego przez nią braku zapewnienia nasłonecznienia budynkowi przy ul [...] w [...]. Nie mógł zatem w pełni uznać, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w przedmiotowej sprawie faktycznie nie istnieje, co w rezultacie nie mogło skutkować stworzeniem podstawy prawnej do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] września 2018 r.
Wojewoda [...] wskazał także na potrzebę prowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem zasad opisanych w art. 7 k.p.a. wskazującym na konieczność podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 77 § 1 k.p.a. nakładającym na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z kolei z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny. Stwierdził, że ww. zasady organ pierwszej instancji naruszył już na pierwszym etapie, w którym dokonywana była kontrola spełnienia warunków formalnych złożonego wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., co też jednocześnie musiało prowadzić do stwierdzenia naruszenia przepisów art. 147 Kpa, art. 148 k.p.a. oraz art. 149 k.p.a.
Wojewoda [...] stwierdził, że organ II instancji mając wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, ustalając zarazem potrzebę dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia w niej dowodów i materiałów stosownie do treści przepisu art. 138 § 2 k.p.a. może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. We wskazanej bowiem sytuacji po stronie organu odwoławczego powstaje brak uprawnień do przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie jako że mogłoby to prowadzić do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) gwarantującej stronie dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Przekazując sprawę w tym trybie, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, poprzedzając podjęcie rozstrzygnięcia oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego, dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Wojewody [...]organ I instancji w zakresie istotnym dla wydanej decyzji, w toku postępowania wznowieniowego nie przeprowadził w nim na tyle dostatecznej analizy materiału sprawy, która poprzez stosowną argumentację i zgromadzone dowody wskazywałaby niezbicie, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające z jednej strony przyjęcie terminowego wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o wznowienie postępowania z [...] października 2018 r., a z drugiej zaś okoliczności przemawiające za brakiem interesu prawnego skarżącej w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Organ I instancji oceniając ponownie spełnienie przesłanek wznowieniowych w rozpoznawanej sprawie w pierwszym rzędzie dopełni prawidłowego zbadania zachowania przez skarżącą terminu z art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego uwzględniając, że jego zachowanie musi być przez stronę wnioskującą udowodnione, a następnie oceniając zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. weźmie pod uwagę fakt, iż w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę należy ustalić obszar oddziaływania obiektu, a co za tym idzie interes prawny skarżącej w oparciu o weryfikację przysługującego jej prawa do działek ew. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] jak przy uwzględnieniu powoływanej przez nią okoliczności wskazującej na naruszenia przez realizację zamierzonej inwestycji przepisów prawa materialnego tj. § 60 r.w.t.
Ponadto w tym ostatnim przypadku rolą organu będzie uzupełnienie materiału dowodowego o prawidłowo sporządzoną analizę nasłonecznienia dozwalającą na przeprowadzenie ponownej oceny w zakresie zapewnienia przez projektowane przedsięwzięcie budynkowi skarżącej czasu nasłonecznienia w obu dniach równonocy.
Wojewoda [...] odnosząc się do stanowiska zaprezentowanego w odwołaniu wspólnoty wskazał, ze w zaistniałych okolicznościach procesowych nie ma podstaw do ponownej oceny całości projektu budowlanego. Dopiero stwierdzenie, że zaistniały przesłanki będące podstawą wznowienia postępowania, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. mogłoby dawać organowi możliwość analizy decyzji pod względem pełnej zgodności z przepisami prawa.
Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła[...]. S.A. z siedzibą w [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania pomimo, że postępowanie przed organem I instancji nie zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;
2. art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w zw. z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym uznaniu, iż organ I instancji nieprawidłowo ocenił analizę nasłonecznienia i przesłaniania, a w szczególności nie ustalił według jakich dat została sporządzona, podczas gdy z treści analiz jednoznacznie wynika, że przeprowadzone zostały w sposób zgodny z § 60 w/w rozporządzenia;
3. art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania w sposób nie wzbudzający zaufania Inwestora do organów władzy publicznej, a to w związku z: a) wydaniem decyzji odmiennej od decyzji wydawanych przez ten sam organ administracji w sprawach mających za przedmiot ten sam stan faktyczny i prawny; b) nie powołaniem się w decyzji nr [...] na zarzuty dotyczące zachowania przez Wnioskodawcę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;
4. art. 148 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) uchyleniu decyzji organu I instancji z powodu nie wyjaśnienia okoliczności czy wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją w ustawowym terminie, podczas gdy okoliczność ta została dostatecznie wyjaśniona, w tym w szczególności wynikała z faktów znanych organowi I instancji z urzędu; b) uchyleniu decyzji organu I instancji z powodu nie wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie przysługiwania wnioskodawcy określonego i aktualnego tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości, podczas gdy wspólnota mieszkaniowa, stanowiąca ogół właścicieli lokali wyodrębnionych i niewyodrębnionych w budynku ma podmiotowość prawną uprawniającą ją do samodzielnego udziału w postępowaniu administracyjnym;
Wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszego sprzeciwu - na okoliczność: przeprowadzenia postępowania w sposób nie wzbudzający zaufania do organów władzy publicznej, bezpodstawnego uznania przez organ II instancji, że postępowanie przed organem I instancji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej.
Żądaniem wniesionego sprzeciwu było uchylenie, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., zaskarżonej decyzji w całości; zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu sprzeciwu.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Sprzeciw należało uwzględnić. Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa – art. 138 § 2 k.p.a.
W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw - "sprzeciw od decyzji". Przepis art. 64e p.p.s.a. stanowi - rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie, podkreślmy – "ocenia jedynie", istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.).
Kontrola prawidłowości decyzji, w ramach rozpoznania sprzeciwu, oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.
Wojewoda [...] słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie miał jednak podstaw do zastosowania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. i odstąpienia od merytorycznego rozpoznania odwołania. Jego rozstrzygniecie było co najmniej przedwczesne.
I tak jak chodzi o dochowanie terminu, który ogranicza skuteczne wniesienie wniosku o wznowienie postępowania stwierdzić należy, że ustalenia w tym przedmiocie mógł organ odwoławczy przeprowadzić w ramach rozpoznawanego odwołania.
Po tym jak ustaliłby dopuszczalność formalną wniosku, we wznowionym postępowaniu miał obowiązek badać czy faktycznie zaistniała powołana we wniosku przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem czy wspólnota wnosząca o wznowienie postępowania legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją ostateczną..
Zasadnie Wojewoda dostrzegł, że przymiot strony wspólnoty może wynikać z zakresu oddziaływania inwestycji na przedmiot jej własności. W tym kontekście zarówno weryfikacja prawa rzeczowego, na które wspólnota powoływał się jak również ewentualne uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie dowodu z tzw. linijki słońca nie przekraczało jednak uprawnienia organu odwoławczego, przewidzianego w art. 136 k.p.a. Wojewoda [...] mógł bowiem wezwać do uzupełnienia dokumentacji w zakresie ocenionym jako konieczny.
Zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych.
Istota, powoływanej przez organ a opisanej w art. 15 k.p.a., zasady dwuinstancyjności polega na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji w odniesieniu do całokształtu sprawy, a zatem na podstawie materiału dowodowego (procesowego) uzyskanego w postępowaniu odwoławczym przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. Dla stwierdzenia legalności postępowania administracyjnego przeprowadzanego w obu instancjach nie ma znaczenia odmienna materialnoprawna ocena dokonana przez organy obu instancji tych samych okoliczności wynikających z akt sprawy. Zasada dwuinstancyjności wymaga, aby sprawa administracyjna była rozpatrzona w dwóch instancjach, nie zaś aby wszystkie dowody przeprowadzono i oceniono na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji.
Podkreślmy - Sąd uwzględniając sprzeciw ocenił tylko naruszenie prawa w zakresie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd nie miał ustawowych podstaw do badania innych merytorycznych zagadnień związanych z przedmiotowym postępowaniem. Nawet gdyby podzielał stanowisko skarżącej, co do oceny merytorycznych wątków argumentacji Wojewody [...]ego, to mógł li tylko wyrazić swoje stanowisko w kontekście naruszenia normy art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a..
Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 t.j. z 28 listopada 2019r.). O kosztach postepowania na podstawie art. 200 i 210 § 2 p.p.s.a.