Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. T. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...].07.2005 r. znak [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę sieci elektroenergetycznej [...] zlokalizowanej na działkach oznaczanych w ewid. gr nr: [...] (zmiana na [...]),[...] (zmiana na [...] położonych w miejscowości [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że S. T. działając na podstawie udzielonego mu pełnomocnictwa w imieniu Zakładu Energetycznego [...] S.A Rejon Energetyczny [...] wystąpił w dniu [...].05.2005 r. do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę sieci elektroenergetycznej [...] kV, zlokalizowanej na działkach położonych w miejscowości [...] i [...].
Starosta Powiatu [...] po rozpatrzeniu w/w wniosku postanowieniem z dnia [...].06.2005 r. znak [...] zgodnie z art. 35 ust 3 ustawy - Prawo budowlane nałożył na S. T. działającego z up. ww Zakładu Energetycznego obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonych dokumentach w sprawie wydania pozwolenia na przedmiotową inwestycję poprzez dołączenie:
- – projektu budowlanego opracowanego na aktualnej mapie do celów projektowych,
- – projektu budowlanego zgodnego z wymaganiami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub przedstawienie zakresu planowanych robót na działkach nie objętych przedmiotową decyzją,
- – oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane na wszystkie działki objęte zakresem inwestycji złożonego przez osobę upoważnioną do reprezentowania Zakładu Energetycznego lub przez osobę posiadającą stosowne pełnomocnictwo w tym zakresie,
- – dokumentu określającego sposób reprezentacji (np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) przedmiotowej spółki akcyjnej.
Po upływie określonego terminu organ pierwszej instancji stwierdził brak dokumentów niezbędnych do wydania stosownej decyzji tj. oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane na wszystkie działki objęte zakresem inwestycji złożonego przez osobę upoważnioną do reprezentowania Zakładu Energetycznego lub przez osobę posiadającą stosowne pełnomocnictwo w tym zakresie oraz dokumentu określającego sposób reprezentacji (np. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego) przedmiotowej spółki akcyjnej.
Wobec powyższego Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...].07.2005 r. znak [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę sieci elektroenergetycznej [...] kV zlokalizowanej na działkach oznacznych w ewid. gr nr: [...] (zmiana na [...]),[...] (zmiana na [...]),[...] położonych w miejscowości [...] i [...].
Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody [...] złożył S. T., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji.
Organ podniósł, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością nie powinno być złożone przez osobę na podstawie udzielonego jej pełnomocnictwa, albowiem charakter tej czynności wymaga osobistego działania strony w rozumieniu art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika chociażby z faktu, że oświadczenie takie składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej. Zgodnie z art. 32 ust 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto między innymi złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Organ wskazał, że pełnomocnictwo z dnia [...].05.2005 r. wystawione dla osoby do reprezentowania inwestora tj. Zakładu Energetycznego [...] S.A Rejon Energetyczny w [...] zostało wydane "w zakresie niezbędnym do opracowania dokumentacji techniczno – prawnej". Zatem organ pierwszej instancji słusznie zauważył, że bez dokumentu określającego sposób reprezentacji podmiotu Starosta Powiatu [...] nie mógł sprawdzić prawidłowości wystawionego pełnomocnictwa na podstawie właściwych przepisów, w tym przypadku Kodeksu spółek handlowych.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. T. Dochodził uchylenia decyzji obu instancji. Podniósł, że organy bezzasadnie kwestionują jego pełnomocnictwo. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, on zaś dysponował pełnomocnictwem do opracowania dokumentacji technicznoprawnej modernizacji sieci elektroenergetycznej. Przedmiotowe pełnomocnictwo obejmowała zatem uzyskanie pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa, skutkujące stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy Sad stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach.
Zdaniem Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja i postanowienie organu I instancji jaki zapadły w niniejszym postępowaniu dotknięte są wadą nieważności – rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).
Rażące zatem kwalifikowane naruszenie prawa odnosi się do przepisów art. 61 kpa w zw. z art. 28 Prawa budowlanego.
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis ten musi być interpretowany w związku z przepisem prawa materialnego art. 28 Prawa budowlanego, który nie tylko wyznacza rodzaj sprawy załatwionej w formie decyzji administracyjnej, ale i normuje inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego.
Organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać czy wnoszący podanie jest strona w sprawie, tj. czy powołuje się na własny interes, obowiązek prawny.
Zgodnie z przepisem art. 28 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
W niniejszej sprawie wniosek o pozwolenie na budowę pochodził od podmiotu, który nie był inwestorem i co zupełnie uszło uwadze organów obu instancji, nie dysponował pełnomocnictwem inwestora na występowanie w jego imieniu o pozwolenie na budowę.
S. T., jak wynika z projektu inwestycji, był jego autorem, dysponował pełnomocnictwem do "opracowania dokumentacji techniczno-prawnej modernizacji sieci elektroenergetycznej".
Wskazać należy, że w świetle dyspozycji art. 28 Praw budowlanego autorzy projektu nie mają przymiotu strony.
W okolicznościach sprawy organ I instancji nie miał podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie, nie miał podstaw do uznania S. T. za działającego z upoważnienia Zakładu Energetycznego [...] SA Rejon Energetyczny [...].
Organ odwoławczy nie miał też podstaw do merytorycznego rozpoznania odwołania. Zgodnie z przepisem art. 127 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie. Stwierdzenie zaś przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną (ani jej pełnomocnikiem) następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa.
Złożenie wniosku przez osobę, która nie jest stroną w sprawie, ani nie działa jako jej pełnomocnik lub przedstawiciel, powinno spowodować wydanie decyzji odmownej z przyczyn formalnych, tj. z braku legitymacji procesowej wnioskodawcy.
Wszczęcie postępowania na wniosek nie legitymowanej osoby było podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 1989 r., sygn. akt SA/Ka 441/89).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał za konieczne wyeliminowanie z obiegu prawnego decyzji i postanowienia jako obarczonych wadami o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.
Zdaniem Sądu o rażącym charakterze naruszeń prawa w niniejszej sprawie przesądza to, że czynności zmierzające do wydania decyzji oraz treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie wskazanych wyżej przepisów prawa.