Uzasadnienie
W dniu 28 kwietnia 2014 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B.S. i P. S., dalej skarżący, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego, na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia. Skarga wpłynęła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w dniu 30 kwietnia 2014 r.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2014 r. zostało doręczone skarżącym odrębnymi przesyłkami w dniu 31 marca 2014 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru.
Zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnoszona za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia.
W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu i za pośrednictwem niewłaściwego organu. Skarga została bowiem nadana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Następnie w dniu 5 maja 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadania przesyłki) skarga została przesłana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, a więc po upływie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje zatem data nadania skargi w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowo-administracyjnym w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać skargę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1418/10, lex nr 742282, z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, lex nr 505351; z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 779/07, lex nr 485379).
Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 31 marca 2014 r., a zatem 30 - dniowy termin skutecznego wniesienia skargi upłynął w dniu 30 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że dzień 30 kwietnia 2014 r. - z zachowaniem wymogu określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. - był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie.
Tymczasem, pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu skarżący nadali skargę w dniu 28 kwietnia 2014 r. na adres organu I instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego. Następnie w dniu 5 maja 2014 r. organ I instancji przesłał skargę do organu właściwego w sprawie, tj. Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowalnego. Zatem, stwierdzić należy, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona w dniu 5 maja 2014 r. (data przesłania skargi do Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego), czyli z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., co czyni skargę spóźnioną.
Mając na uwadze powyższe, skargę z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.