Uzasadnienie
W dniu 14 sierpnia 2008 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek C. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Z treści złożonego wniosku wynika, iż C. W. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z renty w wysokości 780 zł netto. Posiadany majątek obejmuje dom o pow. 50 m2 – składający się z pokoju i kuchni, oraz nieruchomość rolną o pow. 1616 m2. Wnioskodawca nie wskazał posiadania innego majątku, zaznaczył, że roczny dochód osiągnięty w 2007 r. wyniósł 9312 zł.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe czy samodzielnie opłacić pełnomocnika, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową C. W. uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca posiada niewysoki dochód, z którego utrzymują się dwie osoby. W tej sytuacji samodzielne opłacenie zawodowego pełnomocnika przekracza możliwości finansowe strony. Tym samym wnioskodawca wykazał, że osobiste opłacenie zawodowego pełnomocnika naraziłoby wnioskodawcę na pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym).
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).