Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2006r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia M. L. - utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2004r. Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie przekazania w/g właściwości zażalenia M. L. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...].
Wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia Nr [...] złożyła M. L..
Postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1, art. 156 § 1 oraz w zw. z art. 126 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. L. - odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006r. Nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2004r., nie jest obarczone żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nie jest organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia wniesionego na postanowienie wydane przez Prezydenta [...].
Postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2007r., znak: [...].
W uzasadnieniu wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu materiału dowodowego – zaskarżonym postanowieniem zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności w/w postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2006r.
W rozpatrywanej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] września 2004r. Nr [...] przekazał na podstawie art. 65 § 1 Kpa do rozpatrzenia w/g właściwości Wojewodzie [...], za pośrednictwem Prezydenta [...], zażalenie M. L. na postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Prezydenta, na przedmiotowe postanowienie przysługiwało stronie prawo wniesienia zażalenia do Wojewody [...] za pośrednictwem właściwego organu, w terminie 7 dni od daty doręczenia.
Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nie jest organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia wniesionego na postanowienie wydane przez Prezydenta [...].
Ponadto odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ II instancji stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. L., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzających go postanowień organów nadzoru budowlanego.
Ponadto wniosła o przekazanie sprawy do organów dochodzeniowo-śledczych.
Skarżąca wskazała, że przed zamontowaniem i egzekucją drzwi zwróciła się z wnioskiem o wyrażenie zgody na ich zamontowanie do Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej, a ponieważ wszystkie takie prośby były bagatelizowane, przekazywała ich odpisy do miejscowej Policji [...], które również zostały zbagatelizowane, gdyż nie otrzymała żadnej odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Organ I i II instancji prawidłowo wskazał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanek, w oparciu o art. 156 § 1 Kpa, do stwierdzenia nieważności postanowienia o przekazaniu zażalenia M. L. w/g właściwości.
Zgodnie z art. 156 § 1 Kpa organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia w celu jego weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowane postanowienie jest objęte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Artykuł ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 Kpa, ponieważ wprost stwierdza, iż stwierdzenie nieważności ostatecznych aktów administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W przypadku braku wystąpienia w/w przesłanek, organ administracyjny nie może stwierdzić nieważności aktu administracyjnego. W konsekwencji organ zobligowany jest wydać postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności.
W niniejszej sprawie, dotyczącej wniosku z dnia 27 grudnia 2006r. M. L. o stwierdzenie nieważności, przedmiotem oceny przez organ nadzorczy w trybie art. 156 § 1 Kpa jest postanowienie z dnia [...] września 2006r. Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Postanowieniem tym organ administracyjny utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2004r. Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie przekazania w/g właściwości zażalenia z dnia `10 września 2004r. (data wpływu) M. L. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...]. A więc przedmiotem kontroli w trybie stwierdzenia nieważności w/w postanowienia było zbadanie, czy zażalenie M. L. z dnia 10 września 2004r. zostało zgodnie z prawem przekazane do organu właściwego.
Jak wynika z akt sprawy, M. L. wniosła zażalenie od postanowienia Prezydenta [...], jednak wbrew pouczeniu jakie organ administracyjny w nim zawarł, skierowała je do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], a nie jak winna to uczynić – do Wojewody [...] za pośrednictwem Prezydenta [...].
W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotowe postanowienie Prezydenta [...] Nr [...] zostało wydane na podstawie art. 65 § 1 Kpa, zgodnie z którym w przypadku gdy organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Na podstawie art. 129 § 1 w związku z art. 144 Kpa zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Zgodnie z art. 127 § 2 Kpa w zw. z art. 144 Kpa właściwym do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w sprawie dotyczącej zamontowania drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. W. w W., organem wyższego stopnia właściwym do rozpoznania zażalenia od postanowienia Prezydenta [...] - jest Wojewoda [...].
W świetle powyższych ustaleń, kontrolowanemu w trybie stwierdzenia nieważności postanowieniu Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego - nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które powodowałoby zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 Kpa.
W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności w/w postanowienia i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.