Uzasadnienie
Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie przez organ z urzędu nieważności pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] w K. Pozwolenie to inwestor uzyskał decyzją Nr [...] z dnia [...].08.2005r. Starosty K. zatwierdzającą projekt budowlany i wydającą P. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce ewidencyjnej [...]. w K. przy ul. [...].
Jaka organizacja społeczna działająca w oparciu o art. 31§ 1 kpa, stowarzyszenie wskazywało, że decyzja Starosty został wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska, co powoduje jej nieważność.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].05.2010r. [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].02.2010r. odmawiające wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia [...].08.2005r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] w K. przy ul. [...] na działce nr. ewid. [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołując się do oceny sądu w wyroku z dnia 16.06.2009r. sygn. akt VIISA/Wa 549/09 podkreślił, iż w postępowaniu należało zbadać czy przesłanki nieważnościowe z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa,powoływane we wniosku Stowarzyszenia, są uzasadnione w świetle stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu, gdyż tylko wtedy żądanie wszczęcia postępowania byłoby uzasadnione. Organ nie kwestionował zasadności żądania w świetle celów statutowych organizacji i z punktu widzenia interesu społecznego (art. 31§1kpa).
Przeprowadzając analizę w powyższym zakresie organ stwierdził, że działka inwestycyjna objęta była zakresem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., a inwestor przy składaniu wniosku uczynił zadość przepisom art. 32 ust. 4 pkt 1i2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. prawo budowlane.
Z wypisu miejscowego planu wynika, że dla terenu inwestycji przeznaczona jest funkcja wytwórczo- składowa w której dopuszcza się usytuowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem projektowana inwestycja nie narusza planu. Nadto posiada uzgodnienia w zakresie wymagań ochrony środowiska(decyzja Wojewody z [...].05.2005r. oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].06.2005r.). Znajdujący się w aktach raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, iż nie stanowi ona zagrożenia dla ludzi i środowiska. Zatem analiza powyższa jak podkreślił organ odwoławczy, nie wykazała, aby kontrolowane rozstrzygnięcie organu powiatowego dotknięte było wadą nieważności z mocy prawa (art. 156§ 1pkt. 7 kpa) ani też nie stwierdzono, aby decyzja ta rażąco naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej wydania.
Skargę sądową na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie "[...]" domagając się jego uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art.7,8,9,11,77 i 107§3 kpa a także § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 10.11.2004r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających sytuowanie budowli w sąsiedztwie linii kolejowej. Jak podniosła strona skarżąca, budowla może być zlokalizowana w odległości nie mniejszej niż 20m od osi toru skrajnego i przepis ten został naruszony a organ nie wykazał, aby posiadał uprawnienie do odstąpienia od tego wymogu.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie podlega uwzględnieniu. Jak wynika z akt sprawy w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z urzędu toczyło się już postępowanie sądowe w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16.06.2009r. uchylił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, iż zadaniem organu będzie rozważenie zasadności wniosku Stowarzyszenia nie tylko w oparciu o przepisy art. 31§1kpa, ale nadto rozważenie zasadności zarzutów skarżącego zawartych w skardze co do istnienia przesłanek z art. 156§1 pkt 2 i 7 kpa, bowiem organ administracji publicznej wszczyna postępowanie nadzwyczajne z urzędu jedynie wtedy, gdy żądanie organizacji społecznej jest uzasadnione.
Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30.08.2020r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Związany powyższymi zaleceniami organ przeprowadził rozważenia co do istnienia przesłanek z art. 31§1 pkt 2 kpa i stwierdził, że za udziałem Stowarzyszenia w niniejszym postępowaniu przemawiają zarówno cele statutowe organizacji jak i interes społeczny (w interesie społecznym jest sprawdzenie czy oddziaływanie pola elektromagnetycznego nie jest negatywne dla środowiska). Odwołując się dalej do wskazań sądu, organ rozważał czy przesłanki nieważnościowe przewidziane w art., 156§1 pkt. 2 i 7 kpa są uzasadnione w świetle stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji organu stopnia podstawowego. I tak analizując wniosek inwestora co do działki inwestycyjnej [...] objętej zakresem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., organ stwierdził, że uczynił on zadość wymaganiom wskazanym w przepisach art. 32 ust. 4 pkt 1i2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2i3 prawa budowlanego, zaś wydanie pozwolenia poprzedziło sprawdzenie zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu.
Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania terenu dla terenu inwestycji przeznaczono funkcję wytwórczo – składową, w której dopuszcza się sytuowanie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy wynika, że dokumentacja projektowa inwestycji został uzgodniona w zakresie wymagań ochrony środowiska o czym świadczą decyzje Wojewody [...] z dnia [...].05.2005r. i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].06.2005r. Sporządzony dla przedmiotowej inwestycji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wskazuje, iż przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie stanowi zagrożenia dla ludzi i środowiska.
Tym samym zasadnie organ uznał że nie zachodzi przesłanka nieważnościowa z art. 156§1 pkt. 7 kpa.Z kolei brak stwierdzenia, że naruszone zostały przepisy obowiązujące w dacie jej wydania i to w stopniu rażącym wykluczał przesłankę z art. 156§1 pkt. 2 kpa. Wskazać tu należy odnośnie zarzutu skargi o pominięciu art. 19 znowelizowanej ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U 113 z 2005r. poz.954), iż inwestor stosownie do tego zapisu ustawy, pismem z dnia 5.08.2005r. zwrócił się do Starostwa Powiatowego w K. z wnioskiem o stosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy przepisów dotychczasowych tj. obowiązujących przed datą wejścia w życie powyższej ustawy.
Reasumując zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wiążącej organ i sąd oceny prawnej, wobec czego przedmiotową skargę należało jako bezpodstawną oddalić w oparciu o art. 151 ustawy ppsa.