Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. i R. P., odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności potwierdzenia Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2003r. znak [...]
. Wskazał, iż w dniu 30 czerwca 2003r. inwestor P.R. dokonał zgłoszenia zamiaru użytkowania budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. [...] w C. przy ulicy G. Pismem z dnia 3 lipca 2003r. Burmistrz Gminy potwierdził przyjęcie ww. budynku do użytkowania.
Organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ponieważ żądanie dotyczyło działań organu nie zakończonych w formie decyzji administracyjnej. Poświadczenie organu nie ma charakteru rozstrzygnięcia władczego, a jedynie oznajmia i stwierdza pewien stan faktyczny. Skutek prawny następuje nie na mocy tego oświadczenia lecz z mocy samego prawa. Organ w tym przypadku niczego nie rozstrzyga, zaś potwierdzenie Burmistrza ma charakter zaświadczenia.
W tej sytuacji organ nie dostrzegł możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie nieważnościowym, brak jest bowiem przedmiotu sprawy, który mógłby być oceniany w trybie nadzoru.
Po rozpatrzeniu odwołania E. i R. P. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podzielił stanowisko organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż decyzja Naczelnika Miasta i Gminy [...] z dnia maja 1987r. zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji na terenie wsi C. przy ulicy G. i udzielająca pozwolenia na budowę budynku gospodarczego straciła ważność, organ podkreślił, iż brak jest podstaw do tego zarzutu, nie potwierdza tego zgromadzony materiał dowodowy.
VII SA/Wa 1264/06
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i R. P. Wskazali, iż pismo Burmistrza poświadcza nieprawdę, ponieważ legalizuje samowolę budowlaną. Pozwolenie na budowę dotyczyło budynku o powierzchni 40m2, natomiast przyjęto do użytkowania budynek o pow. 194m2, do tego wybudowany w ostrej granicy działki Skarżących. Bez odrębnego pozwolenia został wybudowany dom o powierzchni 6 krotnie większej niż wynikało to z pozwolenia na budowę.
. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Po rozpatrzeniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, z tym, że organ zgodnie z zapisem § 3 wyżej cytowanego przepisu odmawia wszczęcia postępowania, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (patrz m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01.07.1998 r. sygn. akt III SA 1342/97; wyrok NSA z dnia 22.09.1999 r. sygn. akt IV SA 1400/97).
W niniejszej sprawie, w dacie wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonej decyzji (także w momencie wydania poprzedzającej ją decyzji przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego) nie istniała w obrocie prawnym objęta wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności decyzja Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003r. nr [...] zezwalająca na użytkowanie budynku gospodarczego na działce nr [...] we wsi C. ul. G. Pismo z dnia 3 lipca 2003r. potwierdza jedynie skuteczne przyjęcie przez
VII SA/Wa 1264/06 organ zgłoszenia zakończenia budowy i przystąpienia do użytkowania budynku. Przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn.z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) nie przewidują w przypadku przyjęcia takiego zgłoszenia, nie tylko potwierdzenia tego faktu decyzją administracyjną, ale nawet nie wymagają potwierdzenia w formie pisemnej.
Tak więc zdaniem Sądu prawidłowo organy obu instancji przyjęły, iż zaistniały przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji na podstawie art. 157 § 3 kpa z przyczyn przedmiotowych, bowiem w dacie badanej decyzji nie funkcjonował w obrocie prawnym i nie wywoływał skutków prawnych akt, który miał być badany w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa.
Odrębną kwestią jest podnoszona przez Skarżących okoliczność, iż przyjęto do użytkowania budynek inny, niż wynikało to z pozwolenia na budowę. Wskazać jednakże należy iż zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym jest mowa w art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Prawnie skuteczne jest zatem zawiadomienie o zakończeniu budowy tylko co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Oznacza to, iż przyjęcie zgłoszenia nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego, nie oznacza również legalizacji samowoli. Ten zarzut skargi nie mógł być jednak badany w toku tego postępowania sądowego, wykracza on bowiem poza granice sprawy zakreślone badanymi przez Sąd decyzjami.
Z tych względów na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzeczono jak w sentencji