Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...] Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000,00 zł, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w związku z samowolną rozbudową budynku garażowo-gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. C. w O. W decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Rozwoju i Finansów w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona R. Z. w dniu 27 marca 2017 r.
W dniu 28 kwietnia 2017 r. R. Z. wniósł za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 780 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczono skarżącemu w dniu 27 marca 2017 r. (zpo w aktach administracyjnych organu). Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 26 kwietnia 2017 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 28 kwietnia 2017 r., czyli już po upływie terminu do jej wniesienia.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.