Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 31, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i wydał Spółce Akcyjnej w likwidacji X z siedzibą w W. pozwolenia na rozbiórkę budynku fermentowni przy ul. [...] w W. na działkach o nr ew. [...].
W uzasadnieniu organ podał, że inwestor złożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane, budynek którego dotyczy pozwolenie nie jest objęty ochroną konserwatora zabytków, przedstawiony przez inwestora projekt budowlany rozbiórki jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka Akcyjna Y zarzucając, że decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów z art. 107 kpa, bo nie zawiera uzasadnienia faktycznego ani prawnego.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 oraz art. 28 kpa umorzył postępowanie odwoławcze.
W uzasadnieniu organ podniósł, że z dokumentów jakie przedstawiła odwołująca się Spółka wynika, że stara się odzyskać prawa do przedmiotowej nieruchomości co nie znaczy, że zgłoszenie roszczeń reprywatyzacyjnych powoduje uzyskanie prawa do nieruchomości i uprawnień do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony.
W chwili obecnej odwołujący się nie mają żadnego tytułu prawnego do nieruchomości. Z dołączonych natomiast w sprawie odpisów z księgi wieczystej (z dnia [...].03.2004 r.) wynika, że właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym Spółka X. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna Y zarzucając organom naruszenie przepisów art. 102 i art. 105 § 1 kpa.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ I instancji wydał decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę w czasie zawieszenia postępowania, a więc z naruszeniem art. 102 kpa.
Skarżący podniósł, że został uznany za stronę postępowania przed organem I instancji, ponieważ organ zawiadomił spółkę o jego wszczęciu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] wydana dnia [...] sierpnia 2005 r. umarzająca postępowanie odwoławcze z uwagi na brak po stronie skarżącej Spółki przymiotu strony, niezbędnego dla skutecznego jego wszczęcia.
Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest wykazanie, iż zostało złożone przez osobę mającą przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa oraz zachowanie ustawowego terminu do jego wniesienia.
W postępowaniu odwoławczym wyróżnić należy tzw. fazę wstępną, w której zadaniem organu odwoławczego jest dokonanie oceny czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w ustawowym terminie.
Jedną z przyczyn warunkujących niedopuszczalność odwołania jest wniesienie go przez podmiot nie mający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż pojęcie strony o którym mowa w art. 28 kpa może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, a więc normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku, przy czym interes prawny strony może wynikać nie tylko z przepisów prawa materialnego administracyjnego, lecz także z prawa cywilnego (vide wyrok. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1995 r., sygn. akt I SA 1326/93).
Przy czym jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 5 lipca 1999 r. (sygn. akt OPS 16/98) "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa, następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa". U podstaw takiego stwierdzenia leży stanowisko Sądu administracyjnego, iż odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, winno podlegać weryfikacji w oparciu o zasady przewidziane dla postępowania odwoławczego, również w zakresie ustalenia interesu prawnego odwołującego się.
Takiej weryfikacji w oparciu o art. 7, 77, 28 kpa oraz art. 127 § 1 dokonał organ odwoławczy i prawidłowo ocenił, że zgłoszenie roszczeń do przedmiotowej nieruchomości przez skarżącą spółkę (w sytuacji gdy z zapisów w prowadzonej dla niej Księdze wieczystej nr [...] wynika, iż właścicielem nieruchomości jest Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym inwestor Spółka X) nie powoduje wystąpienia po stronie skarżącej interesu prawnego.
Z tych właśnie względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.