Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. (nr [...]) wniósł sprzeciw do zgłoszenia Spółki [...] dotyczącego zamiaru instalacji tablicy reklamowej wolnostojącej zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] i nałożył na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż nałożył taki obowiązek ze względu na wielkość konstrukcji tablicy reklamowej, której realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia w związku z możliwością wystąpienia niekorzystnych czynników atmosferycznych, co mogłoby powodować naruszenie konstrukcji urządzenia.
Ponadto fundament tablicy znajdowałby się w bliskiej odległości od sieci podziemnych, co może stanowić uciążliwość w dostępie do mediów w razie wystąpienia awarii. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka [...] Polska.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r. (nr [...]) utrzymał w mocy powyższą decyzję, wskazując iż zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Nie ma w tym przypadku zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, który dotyczy instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach. Zdaniem organu odwoławczego, instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie.
W wyniku postępowania sądowego wyrokiem z dnia 20 lutego 2008r. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił tę decyzję. Stwierdził, że urządzenie reklamowe zostało błędnie zakwalifikowane jako wymagające pozwolenia na budowę, skoro zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego tylko reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła zainteresowana spółka [...].
NSA wyrokiem z dnia 15 maja 2009r. sygn. akt II OSK 811/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że regulacja zawarta w art. 29 Prawa budowlanego stanowi wyjątek od zasady zamieszczonej w ust. 1 art. 28 Prawa budowlanego, zaś wyjątków od zasady nie można interpretować w drodze wykładni rozstrzygającej, zaś to prowadzi do wniosku, że przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 nie ma zastosowania do wolnostojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. W przedmiotowym przypadku, jak podkreślił NSA, organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw, bowiem już z samego faktu że nie ma tu zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 wynika konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę, w myśl art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Parametry zgłoszonego urządzenia reklamowego i jego konstrukcja opisana w projekcie budowlanym wskazuje jednoznacznie, że zamiar budowy dotyczący wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, którego podstawa będzie miała fundament 4 x 2 m, słup o wysokości 4 m, zaś ekran o wymiarach 6 x 3 m. Ze względu na wysokość tablica ta może przenosić duże siły. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli zalicza się "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Przedmiotowe urządzenie reklamowe o określonych gabarytach i masie (parametrach) wynikających z załączonego projektu, jest niewątpliwie urządzeniem określonym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego od którego odnoszą się też wymogi art. 5 ust. 1, a wszystko to decyduje, iż wymagane jest pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż w przypadku zgłoszonej inwestycji nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 jako dotyczący instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, bowiem instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej budowli na fundamencie.
W tym stanie rzeczy za prawidłowe należy uznać stanowisko organów administracji w przedmiocie sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia, a w konsekwencji bezzasadność skargi, która podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.)