Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].02.2013 r. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107Íze zm.), po przeprowadzeniu na wniosek Z. G. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "biegalni dla koni" przy ul. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.2009 r.
W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].06.2009 r. wydana została z naruszeniem art. 33 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji oraz art. 7 k.p.a.
Inwestorzy H. i J. K. do wniosku o pozwolenie na budowę załączyli projekt budowlany pozbawiony projektu zagospodarowania terenu. Stwierdzony brak projektu zagospodarowania terenu skutkuje, iż badana decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].06.2009 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę "biegalni dla koni" jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Od powyższej decyzji Wojewody [...] odwołania złożyli T. i Z. G. oraz H. i J. K..
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań T. i Z. G. oraz H. i J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r., stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w toku postępowania przed Wojewodą [...], wszystkie pisma procesowe, w tym zaskarżoną decyzję z dnia [...].02.2013r., organ ten kierował do H. K. oraz do J. K., mimo, że osoby te ustanowiły swojego pełnomocnika. W ten sposób H. i J. K., zostali w istocie pozbawieni przez organ pierwszej instancji prawa do czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu.
Po wydaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji kastoryjnej z dnia [...] czerwca 2013r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013r. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 157 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. G. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę "biegalni dla koni" przy ul. [...] w [...] - stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.
Wojewoda [...] wskazał, że inwestorzy H. i J. K., przystąpili do wykonania robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem wydana decyzja z dnia [...] czerwca 2009r. rażąco naruszała przepisy art. 32 ust. 4a w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.12.2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1619/13; po ponownym rozpatrzeniu odwołań T. i Z. G. oraz H. i J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r., stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "biegalnia dla koni" - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że decyzją z dnia [...].02.2013r., Wojewoda [...] stwierdził na wniosek Z. G. nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "biegalnia dla koni" przy ul. [...] w [...].
Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].06.2013r., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną wydania powyższego rozstrzygnięcia GINB były uchybienia procesowe organu I instancji.
Z powyższym rozstrzygnięciem GINB nie zgodzili się T. i Z. G. zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18.12.2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1619/13, uchylił decyzję Głównego Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...].06.2013r.
W powołanym wyroku WSA w Warszawie wskazał, że stwierdzone przez organ uchybienia procesowe nie mogą być uznane za naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które dawałoby podstawę do zastosowania art. 138 § 2 kpa, tym samym organ odwoławczy miał obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać zaskarżoną decyzję i przekazywać organowi I instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Rozpoznając sprawę merytorycznie organ odwoławczy wskazał na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., nr 270 z późn. zm.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Uznał, że realizacja przedsięwzięcia zawartego w projekcie budowlanym zatwierdzonym analizowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją o pozwoleniu na budowę, rozpoczęła się przed wydaniem tego rozstrzygnięcia - dlatego stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisów art. 28 ust. 1 oraz 32 ust. 4a Prawa budowlanego.
Z uwagi na powyższe, działając w trybie odwoławczym, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r., stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań H. i J. K. oraz T. G. i Z. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...], stwierdzającej na wniosek Z. G. nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę "biegalni dla koni" - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...].11.2013r., Wojewoda [...] (po ponownym przekazaniu mu sprawy do rozpatrzenia decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2013r.) stwierdził na wniosek Z. G. nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "biegalnia dla koni" przy ul. [...] w [...].
Od powyższej decyzji Wojewody [...], T. G., Z. G. oraz H. i J. K. złożyli odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Po przypomnieniu toku sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., była już przedmiotem kontroli w trybie stwierdzenia nieważności i została wyeliminowana z obrotu prawnego, wcześniejszą decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r. Zatem wydanie (wskutek decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego, która następnie została uchylona wyrokiem WSA) przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] listopada 2013r., było kolejnym rozstrzygnięciem organu I instancji w tym samym przedmiocie.
Wobec tych ustaleń, to jest faktu, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., została wcześniej wyeliminowana z obrotu prawnego, przeprowadzenie w stosunku do niej kolejnego postępowania nieważnościowego było stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. bezprzedmiotowe.
Ponadto, zgodnie z art. 16 K.p.a., wyrażającym zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej powoduje, że sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa).
Reasumując powyższe ustalenia, organ odwoławczy stwierdził, że należało uchylić kolejna decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r.- w tym samym przedmiocie i umorzyć postępowanie organu I instancji.
Z. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2014r. Domagał się uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2034 r. i stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].06.2009r.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ II instancji nie odniósł się do pozostałych wad nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, zwłaszcza w zakresie niezgodność budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedstawił obszerną argumentację wskazującą na nieważność kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz.1647), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Skarga jest bezzasadna.
Na wstępie podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014r. ma charakter formalny, porządkujący i nie odnosi się merytorycznie do przesłanek dla których organ I instancji stwierdził nieważność decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "biegalni dla koni" przy ul. [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...] w [...].
Tym samym nie miały prawnego znaczenia argumenty skargi o charakterze merytorycznym, odnoszące się do powodów wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].06.2009 r.
Argumentacja ta nie miała znaczenia także dlatego, że skarżący wnieśli oddzielną skargę do WSA w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r. zapadłą po ponownym rozpatrzeniu odwołań T. i Z. G. oraz H. i J. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r., stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela w całości argumentację Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartą w zaskarżonej decyzji i przypomina, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].11.2013r., (po ponownym przekazaniu mu sprawy do rozpatrzenia decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2013r.) stwierdził na wniosek Z. G. nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej H. i J. K. pozwolenia na budowę budynku "biegalnia dla koni" przy ul. [...]w [...].
Od powyższej decyzji Wojewody [...], T. G., Z. G. oraz H. i J. K. złożyli odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji z dnia [...]maja 2014r. zasadnie stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., była już przedmiotem kontroli w trybie stwierdzenia nieważności i została wyeliminowana z obrotu prawnego, wcześniejszą decyzją Wojewody [...] z dnia [...].02.2013r.
Zatem wydanie (wskutek decyzji kasatoryjnej organu odwoławczego, która następnie została uchylona wyrokiem WSA) przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] listopada 2013r., było już kolejnym rozstrzygnięciem organu I instancji w tym samym przedmiocie.
Wobec faktu, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2009r., została wcześniej wyeliminowana z obrotu prawnego, przeprowadzenie w stosunku do niej kolejnego postępowania nieważnościowego było stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. bezprzedmiotowe. Wynikało jednak z faktu dostosowania się organu I instancji do decyzji kasatoryjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013r., przed jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego przez sąd administracyjny, co nastąpiło wyrokiem z dnia 18.12.2013r., sygn. akt VII SA/Wa 1619/13
Zgodnie z art. 16 K.p.a., wyrażającym zasadę trwałości decyzji administracyjnych, ostateczne załatwienie sprawy administracyjnej powoduje, że sprawa ta nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły pociąga za sobą sankcję nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa).
Reasumując powyższe ustalenia, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie uchylił kolejną decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r., wydaną w tym samym przedmiocie i umorzył postępowanie organu I instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.