Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy: Dz. U. z 2000r. Nr 198, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku Gminy [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2002r., znak: [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...]stycznia2002r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]grudnia2001r., znak: [...] – nakazującą Zarządowi Gminy [...], inwestorowi zadania inwestycyjnego "Gospodarka wodno-ściekowa [...][...] Gminy [...]", rozbiórkę sieci kanalizacji sanitarnej długości ok. 1,5 km wykonanej w miejscowości [...] – [...] z rur PCV Ø 110 mm. Następnie decyzja [...]. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2002r., wyżej opisana, została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, który wyrokiem z dnia 4marca 2004r., w sprawie o sygn. akt SA/Sz 505/02 skargę oddalił.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w sytuacji gdy skarga, na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002r., została oddalona przez Sad, to organ administracyjny ma zamkniętą drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji, ze względu na związanie go oceną prawna zawartą w wyroku Sądu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na przepis art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym organ administracyjny związany jest oceną prawną Sądu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Gmina [...] dochodziła uchylenia zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002r oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]grudnia2001r., znak[...].
Skarżąca podniosła, że decyzje zarówno Powiatowego, jak i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotknięte są wadą nieważności stosownie do przepisów art. 156 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na błędne uznanie Zarządu Gminy [...]. za inwestora sieci kanalizacji sanitarnej. Zarząd Gminy, jako organ osoby prawnej nie może być stroną postępowania administracyjnego, co wynika z przepisu art. 28 i 29 kpa.
Zdaniem skarżącej Gminy stwierdzeniu nieważności powyższych decyzji nie stoi na przeszkodzie przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem ani niniejsza sprawa nie jest sprawą, o której mówi art. 153 ustawy jw., ani też Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem, który wskazuje przepis tego artykułu. Stosownie do przepisów art. 156 i następnych kpa, postępowanie w sprawie nieważności jest postępowaniem nowym i decyzja kończąca to postępowanie jest nową decyzją, wydaną przez właściwy organ I instancji.
W świetle powyższego przepisu, ani niniejsza sprawa nie jest sprawą, o której mówi art. 153 ustawy jw., ani też Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem, który wskazuje przepis tego artykułu.
Skarżąca Gmina wskazała, że w wyroku, na który powołuje się organ administracji ani ocena prawna, ani wskazania co do dalszego postępowania nie zostały sformułowane w takim zakresie, który dawałby możliwość zastosowania przepisu art. 153 ww. ustawy. Sentencja tego wyroku w świetle art. 138 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którą sąd zobowiązany jest sporządzić, nie zawiera zaś elementów, o których mowa w art. 153 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153,poz.1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a zatem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Sad rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi - art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).
Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ.
Zdaniem Sądu na gruncie w/w przepisu aktualna jest wykładnia zawarta w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym art.30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Zgodnie z tym orzecznictwem próby stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez Sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) jest w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie Sądu. Wyrażona w orzeczeniu sądu ocena prawna pozostaje wiążąca także wówczas, gdyby okazała się nietrafna. Zarówno organ administracji, jak i Sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
Wskazać należy, że "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania", o których mowa w komentowanym przepisie, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, można wyjątkowo dopuścić do odstąpienia od zastosowania wyżej wskazanych zasad wynikających z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.). Tym samym może dojść do kontroli decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2002r., w postępowaniu nieważnościowym.
Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.156§ 1 pkt 1-7 kpa. Organ prowadzący postępowanie nieważnośćiowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum.
Wskazać należy, że Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie poddał kontroli decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2002r., nie precyzując jednak oceny prawnej w zakresie przesłanek nieważnościowych.
W okolicznościach niniejszej sprawy, organ rozpozna zatem ponownie wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji, badając w szczególności, czy kontrolowana decyzja obarczona jest wadą, o której mowa w przepisie art. 156§1pkt4 kpa. Organ będzie miał na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 września 2005r., w sprawie II OSK 6/05.
Naczelny Sąd Administracyjny wyraził tam pogląd, że nie jest prawidłowe uznanie Zarządu Gminy [...] za adresata decyzji. Skoro bowiem inwestorem jest Gmina [...], to wyłącznie do niej powinien być skierowany nakaz rozbiórki.
Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w myśl art. 29 kpa stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne (...), a gmina, jako podstawowa jednostka samorządu terytorialnego, wykonująca zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność jest wyposażona w osobowość prawną (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym Dz.U. z 200 łr. Nr 142, poz. 1591). Samodzielność prawna gminy podlega ochronie sądowej (art. 2 ust. 3 tej ustawy). Podmiotem praw i obowiązków jest wspólnota terytorialna czyli gmina, a nie jej organy. Przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa ma więc gmina, a nie jej organ wykonawczy (w chwili orzekania organów nadzoru budowlanego był nim zarząd gminy), czy stanowiący.
Mając na uwadze powyższą argumentację, Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).