Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] maja 2004 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził z urzędu nieważność decyzji Starosty M. znak [...] z dnia [...] lutego 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. pozwolenia na rozbudowę i modernizację domku letniskowego na działce nr [...].
W uzasadnieniu organ podniósł, że inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbudowę złożonego w dniu 15.02.2001 r. dołączył decyzję nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., którą Burmistrz Gminy M. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki o nr ew. gr. [...] Ośrodek Wypoczynkowy [...] obręb wsi S. dla inwestycji – rozbudowa i modernizacja domku letniskowego, budowa przyłączy infrastruktury technicznej oraz projekt budowlany – domek rekreacyjno-letniskowy, działka nr [...] O.W. [...]. Z projektu budowlanego wynika, że inwestycja dotyczy budowy od podstaw domku rekreacyjno-letniskowego na działce nr [...], a nie rozbudowy i modernizacji istniejącego obiektu budowlanego.
Natomiast organ wydał pozwolenie na rozbudowę i modernizację domku letniskowego. Wobec tego projekt zagospodarowani działki zatwierdzony kontrolowaną decyzją Starosty nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co powoduje, że ma miejsce przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, ponieważ decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji wniósł M. S., zarzucając organowi ogólnikowe rozpatrzenie sprawy. Odwołujący się podał także, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiąca podstawę wydania decyzji sprawie pozwolenia na rozbudowę domku, na którą powołuje się organ została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] października 2003 r.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] sierpnia 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podniósł, że kontrolowana decyzja jest słuszna, ponieważ decyzja Starosty M. dotyczyła rozbudowy i modernizacji domku letniskowego, natomiast z projektu budowlanego, który zatwierdziła, wynika jednoznacznie, że inwestycja dotyczy budowy od podstaw domku rekreacyjno-letniskowego.
Powyższy fakt stanowił wystarczającą podstawę obligującą Wojewodę [...] do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją wydaną dnia [...] marca 2003 r. stwierdziło nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jaką inwestor przedstawił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, to powoduje, że decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna od początku tzn. od daty jej wydania i przestaje istnieć w obrocie prawnym ze skutkiem wstecznym, inwestor nie mógł legitymować się ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, tj. w dniu [...].02.2001 r. i wydanie pozwolenia nastąpiło z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 a i b ustawy z 1994 r. Prawo budowlane.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący podniósł, że wybudował obiekt na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz iż został on przyjęty do użytkowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie zaś z art. 134 w/w ustawy Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Korzystając z możliwości jaką stwarza ten przepis należało skargę uwzględnić.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana dnia [...] sierpnia 2004 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...], z dnia [...] maja 2004 r., stwierdzająca nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, po wyeliminowaniu z obrotu prawnego (poprzez stwierdzenie nieważności) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki, której dotyczyła planowana inwestycja.
Należy zaznaczyć, że kontrolowane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestionowanego ustalenia, że decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.
Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 kpa mają charakter materialny, co oznacza, że tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.03.2004 r. sygn. akt IV SA 3763/02).
Punktem odniesienia dla oceny legalności decyzji w trybie art. 156-158 kpa, jest stan rzeczy w chwili jej wydania.
W niniejszej sprawie w chwili wydania decyzji Starosty M. w sprawie pozwolenia na budowę, istniała wydana wcześniej tj. [...] kwietnia 2000 r. ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki, a jej nieważność została stwierdzona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] października 2003 r. W tej sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji, na podstawie której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a nie stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 kpa.
W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest też dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.
W tej sytuacji uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zostały wydane z naruszeniem art. 156 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.