Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2014 r. przyznano K. N. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adw. D. G..
Postanowieniem z 24 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. N. oraz przyznał na rzecz adw. D. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł.
W dniu 18 grudnia 2014 r. adw. D. G. złożył w imieniu K. N. skargę kasacyjną od wydanego w sprawie postanowienia. Wniósł jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny – po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi kasacyjnej K. N. - postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Na rozprawie stawił się pełnomocnik skarżącego adw. D. G..
Po ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi K. N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2015 r. oddalił skargę wniesioną na decyzję Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] stycznia 2014 r. W trakcie rozprawy adw. D. G. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zarówno przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak i przed WSA w Warszawie, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej aniżeli wymienione w pkt a i b wynosi 240 zł.
Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji wynosi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Jak wynika z akt sprawy, adw. D. G. reprezentował skarżącego w postępowaniu przed WSA w Warszawie, zakończonym postanowieniem z dnia 24 października 2014 r., za co zostało mu przyznane i wypłacone wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł. Złożył również skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 24 października 2014 r. i brał udział w rozprawie przed NSA, na której była ona rozpatrywana. Reprezentował ponadto skarżącego w postępowaniu przed WSA w Warszawie, w którym Sąd ponownie – na skutek postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015 r. – rozpoznawał skargę K. N..
Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 420 zł, które na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.