Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 104 oraz art. 158 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], którą nakazano K. D. rozbiórkę 6 okien dachowych wraz z ułożeniem dachówki w otworach po oknach w budynku handlowo-mieszkalnym przy ul. [...] w K. i określono termin wykonania ww. robót - stwierdził nieważność ww. decyzji w części dotyczącej wyznaczenia terminu, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia jej nieważności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania K. D., decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 20 lutego 2008r., stwierdzono wykonanie w dachu ww. budynku 6 okien połaciowych o wym. 0,78m x 1,40m. Inwestor zgłosił 5 października 2007r. zamontowanie 4 okien Velux, w miejscu istniejących otworów okiennych bez naruszenia elementów konstrukcyjnych. Z akt sprawy wynika natomiast, że ww. obiekt, nie posiadał wcześniej żadnych otworów okiennych w dachu. K. D. oświadczył, że okna dachowe w ilości 4 szt. zamontowano w końcu października 2007r., a dwa dodatkowe w grudniu 2007r.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wyznaczenie terminu wykonania robót nastąpiło bez podstawy prawnej, gdyż art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie przewiduje określenia terminu wykonania wymienionych w nim obowiązków. Odnośnie pozostałej części badanej decyzji organ uznał, iż nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 kpa. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego znajduje bowiem zastosowanie, gdy robót budowlanych nie można zalegalizować, bo nastąpiło niedające się usunąć w inny sposób naruszenie prawa, w tym przypadku wykonanie okien w odległości poniżej 4 m. od granicy z sąsiednią działką budowlaną, czyli niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1 i ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Skargę na powyższą decyzję złożył K.D., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji w pozostałej części i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] oraz zarzucając naruszenie:
* art. 7 - 9 kpa 107 § 3 kpa przez ich niezastosowanie;
* art. 7 i 80 kpa przez błędną ocenę stanu faktycznego;
* art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną wykładnię tj. że chodzi w nim tylko o przesłankę
"bez podstawy prawnej";
* art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa przez jego niezastosowanie.
Zdaniem skarżącego w weryfikowanej decyzji określono termin wykonania robót bez podstawy prawnej. Ponadto, decyzja nie może tylko częściowo uwzględniać żądania strony, gdyż rzeczywista treść wniosku, a nie wola organu decyduje o przedmiocie rozstrzygania i wyznacza granice sprawy administracyjnej.
Ponadto, odwołujący zgłosił swoje argumenty w trzech punktach odwołania i miał prawo oczekiwać, że zgodnie z art. 7-9 kpa organ odniesie się do jego zarzutów.
Organ odwoławczy nie wyjaśnił również, różnicy w datach uzupełnienia zgłoszenia i nie wyjaśnił dlaczego wskazał dwie daty.
Zdaniem skarżącego dopełnił on wszelkich formalności wynikających z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego i przystąpił do wykonania robót po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, przy braku sprzeciwu Starosty K. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył co następuje:
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednak z zupełnie innych przyczyn niż w niej podniesione.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ ten stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nakazującej K. D. rozbiórkę 6 okien dachowych w ww. budynku handlowo-mieszkalnym w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania ww. robót, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności tejże decyzji.
Na wstępie podkreślić trzeba, że ww. decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa., której wystąpienie powoduje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998r, II SA 456/98).
Pomimo, iż organy trafnie stwierdziły nieważność decyzji z [...] w części dotyczącej określenia terminu wykonania robót rozbiórkowych, bo w istocie przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego takiego wymogu nie przewiduje, co niewątpliwie stanowi przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa (określenie terminu nastąpiło bez podstawy prawnej), to jednak umknęło uwadze organów, że jak ustalono w postępowaniu zwykłym dwa z sześciu wykonanych okien usytuowane są w dachu budynku skarżącego w odległości 1,30m od ulicy [...].
Przypomnieć zatem należy, że przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazujący odległości ścian i połaci dachowych z otworami posługuje się pojęciem odległości od sąsiedniej działki budowlanej.
Natomiast działką budowlaną jest w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego.
Ulicy [...] nie można zatem traktować, jako działki budowlanej w rozumieniu powołanego przepisu. Ta okoliczność umknęła organom orzekającym w postępowaniu nieważnościowym.
Wobec przedstawionej argumentacji pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.
W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w pkt. I i II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.