Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 czerwca 2016r. (data wpływu do Sądu 21 czerwca 2016r.) wnioskodawczyni złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Do pisma załączyła zaświadczenie o wysokości uzyskiwanego świadczenia, historię rachunku z Banku w [...] od dnia 1 marca 2016r. do dnia 17 czerwiec 2016r., zaświadczenie lekarskie.
W dniu 21 lipca 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie prawa pomocy T. T. uzupełniony na obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnymi formularzu PPF w którym wniosła o zwolnienie od kosztów. We wniosku przedstawiła swoją sytuację finansową i majątkową.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytury w wysokości 1180 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni posiada współwłasność ¼ części domu o pow. 90 m², zajmuje pomieszczenia o pow. 45 m². Posiada także współwłasność ¼ części nieruchomości rolnej o pow. 1,67 ha. Dodała, iż stanowią one nieużytki. Oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych.
Wnioskodawczyni wyszczególniła, że ponosi miesięcznie następujące wydatki tj. zakup gazu (butli) - ok. 50,00 złotych, opłatę za kanalizację w wysokości 100-110 złotych, opłatę za energię w wysokości ok. 100,00 złotych, koszt zakupu opału 2500 złotych rocznie. Podała, że wydatki związane z utrzymaniem domu, kosztami leczenia wynoszą około 600,00 -650,00 złotych miesięcznie. Pozostałą kwotę z uzyskiwanego dochodu przeznacza na bieżące utrzymanie.
W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni podkreśliła, że jest po udarze mózgu i wydaje na leki około 150,00 złotych miesięcznie.
Mając na względzie przedstawioną wyżej sytuację finansową wnioskodawczyni oraz ponoszone wydatki uznano, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochód uzyskiwany przez wnioskodawczynię jest niewielki, wystarcza jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu.
Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.