Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7,art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał J. S. dokonanie całkowitej rozbiórki zadaszonej osłony śmietnikowej, murowanej o wymiarach 2,30 x1,30 m i wysokości 2,20 m, usytuowanej w narożniku działki o nr ewid. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W. Organ ustalił, że na działce została wybudowana murowana zadaszona osłona śmietnikowa na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych posadowiona w linii ogrodzenia przy ulicy [...] oraz w granicy z sąsiednią nieruchomością z drugiej strony. Zdaniem organu legalizacja osłony śmietnikowej jest niemożliwa z uwagi na fakt, że przy granicy działki sąsiedniej nie znajduje się tego typu obiekt.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpoznaniu odwołania J. S., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał J. S. rozbiórkę przedmiotowej osłony śmietnikowej, tj. wszystkich elementów osłony niestanowiących ogrodzenia działki.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że orzeczenie I instancji nakazujące całkowitą rozbiórkę osłony może rodzić wątpliwości, co do zakresu rozbiórki, tj. czy objęte są nim również elementy ogrodzenia. Z dokumentacji wynika, że ogrodzenie nie narusza przepisów, ponieważ zostało wykonane na podstawie decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] października 1995 r., nr [...]. Zdaniem organu II instancji obiekt wykonany przed 2000 r. narusza § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem nie na możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, ponieważ bezpośrednio w granicy działki po stronie sąsiedniej nie ma obiektu o podobnym charakterze.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S.. W skardze podniesiono, że na wniosek trzech inwestorów została wydana decyzja nr [...] na budowę ogrodzenia działki nr [...] obr [...] w linii rozgraniczającej ulic [...] i [...] na odcinku [...] wg projektu stanowiącego integralną część decyzji, w której to zostały naniesione: bramy wjazdowe, furtki oraz altany śmietnikowe. Następnie działki podzielono, wykonano ogrodzenie, wybudowano altany śmietnikowe zgodnie z dokumentacją na każdej posesji. Skarżący podał, że nabył działkę w 2000 r. i dopiero w 2008 r. jeden z inwestorów obecnie właściciel zakwestionował miejsce altany śmietnikowej skarżącego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest zasadna
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Sąd nie podzielił stanowiska organu II instancji zawartego w zaskarżonej decyzji, iż posadowienie przedmiotowego śmietnika stoi w sprzeczności z § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 79, poz. 690 z późn.zm.). W szczególności Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu, iż decyzja Burmistrza Miasta W. z dnia [...] października 1995r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę ogrodzenia nie obejmuje miejsca na śmietnik. Z projektu ogrodzenia znajdującego się w aktach sprawy wynika bowiem, iż pomiędzy budynkami stanowiącymi obecnie odrębne nieruchomości [...] i [...] przy ogrodzeniu w linii ulicy [...] przewidziano budowę czterech słupków na potrzeby ogrodzenia miejsca na śmietnik. W dniu wydania decyzji działka nr [...] obejmująca m.in. posesje przy ulicy [...] nie została jeszcze prawdopodobnie podzielona, a zatem w dacie zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę ogrodzenia, miejsce pod śmietnik położone był jedynie przy granicy, która dzieliła działkę nr [...] od ulicy [...], a nie w granicy działek stanowiących posesje o nr [...].
Nie można natomiast było uznać, iż w tej dacie jego położenie było niezgodne z § 23 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn.zm.). Późniejszy podział działki na trzy odrębne nieruchomości nie mógł mieć wpływu na ocenę prawidłowości posadowienia śmietnika. Skoro zatem lokalizacja śmietnika wynikała z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, ocenie organów winny podlegać jedynie te elementy budowy, które nie zostały przewidziane w pozwoleniu na budowę.
Sąd nie podzielił też stanowiska organu, iż w sprawie prowadzonej na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, a zatem legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, dla oceny prawidłowości wykonanych prac winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie ich wykonania. Celem przepisów art. 50 i 51 jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem, nie zaś prawem które już nie obowiązuje.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał iż kontrolowane decyzje administracyjne naruszyły przepisy art. 7 i 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego sprawy, co w ocenie Sądu doprowadziło do naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd mając na uwadze iż naruszenie art. 51 Prawa budowlanego oraz art. 7 i 77 K.p.a. dotyczyło również decyzji organu I instancji, na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uchylił decyzję obu instancji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Stosownie do art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.