Uzasadnienie
Skarżąca w skardze na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2012 r., Nr (...) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody (...) utrzymującej w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r., Nr (...) udzielającej K. Z. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego położonego na działkach nr ew. (...) przy ul. (...) w M., gmina M. We wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie nakazu rozbiórki zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia.
Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 451/13 uchylił zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że wydając decyzje o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd powinien brać pod uwagę cały stan faktyczny sprawy. Zaś z zażalenia wynika, że rozbiórka obiektu została już zasadniczo dokonana i pozostały do usunięcia jeszcze tylko kawałki dwóch ścian. Sądowi I instancji NSA zarzucił brak rozważań w jaki sposób i w jakim zakresie dokonanie rozbiórki zagrozi stronie skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest -poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń- wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004).
Przepis art. 61 § 3 ppsa zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko (postanowienie NSA z dnia z dnia 31 maja 2010 r., sygn. II OZ 443/10).
W orzecznictwie został ugruntowany pogląd, zgodnie z którym "warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione." (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka- Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa – Kraków 2006, s. 162, komentarz J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa, 2006 r., 188, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepublikowany).
Warunkiem rozpatrzenia przez Sąd merytorycznie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu będzie więc jego właściwe uzasadnienie, tj. wykazanie przez wnioskującego, iż w sprawie zachodzą dwie pozytywne przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/2004 niepubl.).
Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
Sąd rozpoznając ponownie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) października 2012 r., nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Starosty (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r., Nr (...) udzielającą K. Z. pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego położonego na działkach nr (...) przy ul,. (...) w M., gmina M. zobowiązany był do ustalenia czy i w jakim zakresie rozbiórka został już dokonana, oraz w jakim stopniu dalsza rozbiórka może zagrażać stronie skarżącej, oraz czy w ogóle możliwe jest, że po stronie skarżącej (nie będącej inwertorem) dalsza rozbiórka spowoduje powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa, wniosku skarżącej oraz informacji zawartych w zażaleniu, na obecnym etapie sprawy nie istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, o której mowa w art. 61 p.p.s.a., a które to okoliczności byłyby następstwem niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zatem w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że przeznaczony do rozbiórki obiekt zlokalizowany jest w ostrej granicy z działkami nr (...) oraz przylega do budynków posadowionych na tych działkach. Ponadto budynek ten jest pokryty wspólnym dachem z budynkiem znajdującym się na działce nr (...). Natomiast z zażalenia wynika, że do czasu wydania przez WSA w Warszawie postanowienia z dnia 23 kwietnia 2013 r. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji K. Z. przystąpiła do rozbiórki, w efekcie czego został rozebrany dach i strop budynku przeznaczonego do rozbiórki. Pozostały jedynie niewielkie fragmenty 2 ścian rozbieranego budynku. Skarżąca zaś nie doznała żadnej szkody, jej budynek nie doznał najmniejszego uszczerbku i nie zaistniały dla niej żadne skutki trudne do odwrócenia, na których możliwość zaistnienia wskazywała wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle praktycznie całkowitej rozbiórki budynku, a w szczególności dachu, który jak twierdzi skarżąca był wspólny oraz nie poniesienia przez skarżącą żadnych ujemnych skutków rozbiórki budynku sąsiedniego należy uznać, że dalsza rozbiórka pozostałych niewielkich fragmentów 2 ścian nie zagraża skarżącej, a więc nie spowoduje powstanie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.