Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2010 r. do Sądu wpłynął formularz wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy A. D., w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych lub częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Wskutek alternatywnego zakreślenia przez wnioskodawczynię w nadesłanym formularzu o co wnosi, pismem z dnia 8 marca 2010 r. wezwano ją do sprecyzowania czy wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego czy tylko o ustanowienie radcy prawnego bądź też tylko o zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 18 marca 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo wnioskodawczyni w którym, doprecyzowała swoje stanowisko i podała, iż wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
W niniejszej sprawie, zważono co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 ww. ustawy.)
Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu.
Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów.
Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.
W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym formularzu wykazała, iż obecnie nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Podała, iż utrzymuje się z emerytury w wysokości 954,85 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada dom jednorodzinny o pow. 76 m².
Skarżąca wskazała, że miesięcznie ponosi następujące koszty: opłata za gaz 300,00 złotych, opłata za energię 95,00 złotych, wywóz śmieci 10,00 złotych, wywóz nieczystości 40,00 złotych, telefon 70,00 złotych, leki i leczenie 100,00 złotych, żywność i ubranie 339,85 złotych. Po podsumowaniu podała, iż jest to kwota 954,85 złotych.
Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni uznano, że kwalifikuje się ona do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienia z kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu.
Dodatkowo zaznaczyć należy, iż zwolnienie od kosztów sądowych przyznane na mocy postanowienia sądowego może wywołać określone skutki prawne jedynie od momentu skutecznego wystąpienia z żądaniem przyznania prawa pomocy, nie działa wstecz. Powyższe oznacza, iż zwolnienie od kosztów sądowych na mocy niniejszego postanowienia nie może mieć wpływu na fakt uprzedniego uiszczenia przez stronę skarżącą kwoty wymaganego wpisu sądowego oraz opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.