Uzasadnienie
Pismem z [...] maja 2010 r. W. G. wniósł skargę, w której zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "o zmianę decyzji [...] Biura Emerytalnego z dnia [...].05.2010 r", dotyczącej potrącania z jego świadczenia emerytalnego alimentów oraz ich wyrównania. Zarzucił wskazanej "decyzji" błędne obliczenie kwoty alimentów polegające na ich obliczeniu od kwoty brutto, a nie netto świadczenia.
Zastępca Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej, w odpowiedzi na skargę W. G. podał, iż z przeglądu akt emerytalnych skarżącego wynika, że zaskarżona przez niego "decyzja" z dnia [...] maja 2010 r., nie jest decyzją, a jedynie pismem informacyjnym skierowanym do jego żony – E. G., którego kopię przekazano skarżącemu do wiadomości. Nadto wskazał, że wszystkie wydawane przez Biuro Emerytalne decyzje dotyczące świadczeń emerytalnych podlegają zaskarżeniu do właściwego Sądu Ubezpieczeń Społecznych, o czym zainteresowani informowani są w pouczeniu tychże decyzji.
W piśmie z [...] sierpnia 2010 r, uzupełniając skargę, W. G. wskazał, że w jego ocenie pismo informacyjne Biura Emerytalnego z [...] maja 2010 r, które otrzymał i które skarży, posiada wszystkie elementy decyzji i jest jedyną informacją jaką otrzymał w sprawie sposobu obliczania alimentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznawana skarga dotyczy pisma Biura Emerytalnego Służby Więziennej z [...] maja 2010 r., stanowiącego według skarżącego decyzję administracyjną. Zostało ono skierowane do byłej żony skarżącego – E. G. z informacją o sposobie potrącania z emerytury skarżącego co miesiąc alimentów na rzecz jego syna, D. G.. Skarżący nie zgadza się z przedstawionym w ww. piśmie sposobem obliczania kwot podlegających potrąceniu.
Z uwagi na przedmiot skargi oraz wnioski w niej zawarte Sąd uznał, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w pierwszej kolejności rozważyć, czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego.
Przystępując do takiej oceny Sąd zauważa, iż zakres przedmiotowy i podmiotowy dopuszczalności drogi sądowej przed sądami administracyjnymi jest
Sygn. akt VII SA/Wa 1306/10 wyznaczony przez pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne oraz bezczynność organów w takich przypadkach.
Ponadto, sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 ustawy p.p.s.a.).
W rozpoznawanej skardze skarżący wskazując na pismo Biura Emerytalnego Służby Więziennej, w istocie nie zgodził się z postępowaniem Dyrektora Biura Emerytalnego Służby Więziennej, będącego organem właściwym w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz ich rodzin. Zaznaczył, że od maja 2010 r. potrącana jest z jego świadczenia kwota na alimenty w sposób błędny wyliczona, tj. od kwoty brutto, a nie netto emerytury.
W związku z powyższym zauważyć trzeba, iż Dyrektor Biura działa na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 października 2004 r. w sprawie organu właściwego w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 240, poz. 2413).
Zgodnie z art. 32 ust. 1, 2 i 4 ww. ustawy, Dyrektor Biura ustala w drodze decyzji prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia. Decyzję tą doręcza zainteresowanemu na piśmie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym odwołaniu do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, do zadań Dyrektora Biura należy m.in. dokonywanie potrąceń i egzekucji ze świadczeń pieniężnych.
Zgodnie natomiast z art. 50 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,
Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (zawartym w Dziale VII "Zwrot świadczeń nienależnych, potrącenia i egzekucje ze świadczeń oraz odsetki za opóźnienie w wypłacie świadczeń"), organ emerytalny dokonuje potrąceń ze świadczeń pieniężnych w wysokości i na zasadach określonych w przepisach ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Potrącenia ze świadczeń w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.), uregulowane zostały w rozdziale 4 "Zwrot nienależnie pobranych świadczeń, egzekucja i potrącenia ze świadczeń", tj. od art. 138 wskazanej ustawy. W przepisach tych uregulowano jakie należności podlegają potrąceniu oraz w jakich granicach potrącenia te są dokonywane.
Nadto, zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 33 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej albo z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie zostaną przedstawione nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności, które mają wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość.
Dostrzegając powyższe regulacje prawne wskazać należy, że rozpoznawana skarga dotyczy wysokości dokonywanych potrąceń, od których to potrąceń uzależniona jest comiesięczna wysokość świadczenia emerytalnego skarżącego. Przedmiotem sporu jest więc w istocie wysokość emerytury skarżącego. Tym samym Sąd stwierdza, iż skarga nie dotyczy sprawy sądowoadministracyjnej. Wysokość emerytury ustala organ rentowy w drodze decyzji, od której służy odwołanie do sądu powszechnego. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, iż na podstawie art. 4778 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość sądów rejonowych, należą do właściwości sądów okręgowych.
Nadto, trzeba wyjaśnić, iż skarga nie została wniesiona na decyzję organu emerytalnego w ww. zakresie, a na zwykłe pismo o charakterze informacyjnym. Pismo to -w ocenie Sądu- nie stanowi decyzji administracyjnej. Nie ustala wysokości emerytury i nie stanowi przejawu woli organu rentowego. Świadczy o tym chociażby to, że omawiane pismo zostało podpisane przez pracownika Biura Emerytalnego
Służby Więziennej. Biuro Emerytalne nie jest zaś organem rentowym a jednostką obsługującą realizację zadań organu rentowego - tj. Dyrektora Biura. Przy czym, ww. pismo podpisał pracownik Biura Emerytalnego, nie powołując się na działanie z upoważnienia Dyrektora Biura.
Konkludując, skarga W. G. dotycząca wysokości świadczenia emerytalnego nie mogła być z przyczyn podanych powyżej merytorycznie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznana.
Na koniec Sąd zaznacza, iż w aktach administracyjnych przekazanych wraz ze skargą do Sądu, znajdują się decyzje Dyrektora Biura ustalające wysokość świadczenia emerytalnego skarżącego, w tym decyzja z [...] kwietnia 2010 r. Z tej ostatniej decyzji (jak również z poprzednich), nie wynika jednak, aby ze świadczenia emerytalnego skarżącego były dokonywane jakiekolwiek potrącenia. Jeżeli obecnie ma to miejsce, skarżący może -w ocenie Sądu- wystąpić do organu rentowego z wnioskiem o ponowne ustalenie wysokości świadczenia, w oparciu o art. 33 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).
Z ww. przyczyn, tj. stwierdzając, iż skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością rzeczową sądów powszechnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.