Uzasadnienie
Razem ze skargą wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy P. S. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z dochodów w wysokości 1448 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się renta wnioskodawczyni. Strona podała, że posiada ½ udziału w domu o pow. 140 m2. Dodała, że ma 83 lata, przeszła operacje prawego stawu biodrowego oraz zaćmy oka, leczy się z powodu nadciśnienia. Wnioskodawczyni podała ponadto, że stałe miesięczne wydatki kształtują się na poziomie 1050 zł i składają się na nie spłata pożyczki 250 zł, leki 180 zł, telefon 80 zł, wywóz śmieci i nieczystości 118,80 zł energia 130 zł podatek od nieruchomości 40 zł rehabilitacja 50 zł, opieka 200 zł. Wnioskodawczyni nie podała innych okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, wyd. Zakamycze 2005, s. 594). Instytucja przyznania prawa pomocy ma zatem charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Może być więc przyznane na wniosek osób bardzo ubogich znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich poniesienie byłoby związane z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę.
Oceniając sytuację majątkową P. S. uznano, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Strona utrzymuje się wprawdzie z renty w wysokości 1448 zł netto jednakże należy wskazać, że strona korzysta w niniejszej sprawie z zawodowego pełnomocnika. Okoliczność ta wskazuje, że strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ja do przyznania prawa pomocy, skoro stać ją na samodzielne opłacenie zawodowego pełnomocnika. Należy również zauważyć, że skarżąca w niniejszej sprawie występuje solidarnie z dwoma innymi osobami, stąd wszelkie koszty związane z prowadzeniem sprawy rozkładają się na wszystkich skarżących. Z tego względu uznano, że stronę samodzielnie stać na opłacenie kosztów sądowych.
Z tych względów uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Sytuacja przedstawiona we wniosku wskazuje, że strona może samodzielnie ponieść koszty sądowe.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.