Uzasadnienie
Strona skarżąca w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] nakazującą [...] S.A. Oddział [...] w [...] dokonanie rozbiórki kładki dla pieszych w [...] przy ul. [...], w części znajdującej się na działce nr [...] obręb [...] – stanowiącej teren zamknięty, przebiegającej nad torami linii kolejowej nr [...], w km [...],[...] i uporządkowanie terenu.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca Spółka wskazała, że wykonanie tejże decyzji narazi ją na niepowetowane straty. Spółka będzie bowiem musiała uzyskać zgodę Prezydenta Miasta na zajęcie gruntu, zapłacić odszkodowanie z tego tytułu, złożyć wniosek o wstrzymanie lub ograniczenie ruchu kolejowego. Podniosła, że odzyskanie poczynionych nakładów i kosztów wykonania decyzji w całości, będzie niemożliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże, zgodnie z § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek.
Zaznaczyć trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez stronę skarżącą powyższych okoliczności.
Rozpoznając wniosek skarżącej Spółki Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie, po stronie skarżącej, nie wystąpiła przesłanka znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jak może wyniknąć z wykonania decyzji.
Okoliczności wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. nie mają nadzwyczajnego charakteru i nie wykraczają poza przewidywalne następstwa związane z wykonaniem decyzji. Trudności organizacyjne i formalnoprawne, jak choćby konieczność uzyskania zgód i zezwoleń właściwych organów, właściwe zorganizowanie ruchu kolejowego przez przewoźnika na czas wykonywania decyzji, czy też konieczność poniesienia kosztów finansowych wynikłych z wykonania decyzji, nie stanowią okoliczności o nadzwyczajnym, szczególnie uciążliwym charakterze. Stanowią normalne, przewidywalne, techniczne i finansowe konsekwencje realizacji nałożonego obowiązku. Podkreślić należy również, że strona skarżąca nie wykazała konkretnych rozmiarów szkód i strat jakie mogłaby ponieść w wyniku wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a jedynie podniosła, że narazi ją to na "niepowetowane straty".
O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (vide. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lipca 2010 r., sygn akt I OZ 567/10, LEX nr 658750). W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takich okoliczności również z urzędu.
Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.