Uzasadnienie
Decyzja z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz.
23) po rozpatrzeniu odwołania W. S. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. o zatrzymaniu prawa jazdy kat. "A, B, C,E,T", nr [...], druk [...], wydanego w dniu [...] lutego 2003 r. przez Starostę [...], do czasu dostarczenia przez W. S. orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. W. S. został skierowany na badania lekarskie w przedmiocie braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta kontrolowana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt VIISA/WA 1665/14 oddalił skargę W. S. Wobec nie przedłożenia wymaganego orzeczenia lekarskiego wszczęto postępowanie administracyjne, w wyniku którego orzeczono o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy.
Odnosząc się do argumentacji odwołania organ wyjaśnił, że złożone do akt orzeczenie psychologiczne z dnia 12 listopada 2015 r. nie stanowi wypełnienia obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r.
Orzeczenie psychologiczne stwierdza istnienie lub brak przeciwskazań psychologicznych w zakresie psychologii transportu do kierowania pojazdami, natomiast orzeczenie lekarskie – do złożenia, którego zobowiązany był skarżący, dotyczy istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Są to zatem dwa odrębne orzeczenia wydawane przez niezależne od siebie, uprawnione w stosownym zakresie, podmioty.
Organ podkreślił nadto, że jedyną – ustawową przesłanką wydawania decyzji o zatrzymaniu W. S. prawa jazdy jest nie przedstawienie przez niego stosownego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Konsekwencje takiego zaniechania określa art. 102 ust. 1 pkt 3 lit a) ustawy o kierujących pojazdami, w myśl którego starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy (...), w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy (...)nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 79 ust.2.
Konstrukcja art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, obliguje organ administracji do wydania decyzji określonej treści tj. decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, nie pozostawiając w tym zakresie ani możliwości działania na zasadzie uznania administracyjnego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2016 r. wniósł W. S. zarzucając organowi rażące naruszenie: art. 2, art. 7, art. 32 i art. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 75 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez pominięcie złożonych wniosków dowodowych, art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez pominięcie żądania strony przeprowadzenia dowodu i pominięcie oceny całokształtu materiału dowodowego, art. 107 § 3 k.p.a. przez nie wskazanie przyczyn odmowy wiarygodności dowodów strony skarżącej.
Podnosząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r. oraz przeprowadzenie dowodu z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydanego przez lekarzy medycyny pracy Centrum Medycznego [...]
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli sądu zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 nr 153 poz. 1269).
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 102 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155 ze zm.), stosownie do którego decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy wydaje się m.in. w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy nie przedstawi w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja wydana na podstawie wskazanego przepisu nie ma charakteru uznaniowego, a organ zobowiązany jest ją wydać w każdym przypadku opisanych w hipotezie przywołanej normy prawnej.
Taka sytuacja zaistniała wobec skarżącego, który prawomocna decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. został skierowany na badanie lekarskie w zakresie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami tj. kategorii A,B,C,E,T prawa jazdy. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r.a nadto badana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r. oddalił skargę W. S. W toku postępowania skarżący przedłożył orzeczenie psychologiczne z dnia 12 listopada 2015 r., które jednak nie jest istotne dla sprawy, gdyż nie jest równoznaczne z orzeczeniem lekarskim wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy do przedstawienia, którego skarżący został zobowiązany ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r.
Nie przedłożenie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwskazań do kierowania pojazdami stanowi jedyną ustawowa przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, co oznacza, że podniesione przez skarżącego zarzuty nie mogą być skuteczne.
Na marginesie należy zauważyć, iż Samorządowe kolegium Odwoławcze błędnie powołało podstawę rozstrzygnięcia wskazując art. 138 § 2, gdy zarówno z treści osnowy, jak i uzasadnienia wynika, w sposób jednoznaczny, iż organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdzone uchybienie procesowe nie wpływa jednak na treść rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w związku z czym na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.