Uzasadnienie
J. K. i J. K. w skardze z dnia 29 grudnia 2008 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz we wniosku z dnia 8 stycznia 2009 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. znak: [...], którą umorzono postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym, realizowanej na nieruchomości stanowiącej działki gruntu nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. Skarżący wnieśli także o wstrzymanie wykonania wymienionej decyzji organu I instancji.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania obu wymienionych decyzji J. K. i J. K. wskazali, iż wnoszą o wstrzymanie ich wykonania, gdyż decyzja organu II instancji wywołuje taki skutek, że ostateczną staje się decyzja Prezydenta W. z dnia [...]czerwca 2008 r. nr [...]. Wskazali również, że rozpoczęcie robót budowlanych związanych z realizacją budynku wielorodzinnego może spowodować nieodwracalne skutki dla nieruchomości skarżących, gdyż rozbiórka budynku wielorodzinnego będzie praktycznie niewykonalna. Ponadto zauważyli, że nowo powstały budynek wielorodzinny będzie kształtował sposób zabudowy ich działki i spowoduje znaczne straty materialne, gdyż "jak wykazał projektant w studium zagospodarowania zamiast planowanej powierzchni zabudowy 150 m ²" wnioskodawcy uzyskają "jedynie 79 m ²". "Strata ta może się powiększyć o kolejne 79 m ² w przypadku realizacji (...) zabudowy piętrowej".
Odpis skargi J. K. i J. K. z dnia 29 grudnia 2008 r. oraz wniosku z dnia 8 stycznia 2009 r. został przez Sąd przesłany uczestnikom postępowania do ich wiadomości.
W odpowiedzi na przesłane przez Sąd pisma, uczestnik postępowania W. Sp. z o.o. w W., w piśmie z dnia 23 stycznia 2009 r. wniósł o oddalenie wniosku J. K. i J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Wniósł także o uzależnienie wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji od złożenia przez skarżących kaucji w wysokości 2.150.000 zł na zabezpieczenie roszczenia inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto W. Sp. z o.o. w W. stwierdziła, że wnioskodawcy nie uzasadnili swojego wniosku z punktu widzenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, przewidzianych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).
Pismo uczestnika postępowania z dnia 23 stycznia 2009 r. zostało przesłane przez Sąd do wiadomości skarżących J. K. i J. K. W odpowiedzi na w/w pismo uczestnika postępowania, J. K. i J. K. w piśmie z dnia 16 lutego 2009 r. podtrzymali swoje stanowisko wyrażone w skardze i we wniosku o wstrzymanie wykonania z dnia 8 stycznia 2009 r. oraz stwierdzili, że "wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z uwagi na dowody w nim zawarte sam w sobie stanowi przesłankę do wstrzymania (...) wykonania". A "zawarte w nim studium zagospodarowania działki [...] nie budzi wątpliwości". Ponadto wnieśli o nie uzależnianie wstrzymania wykonania decyzji od wpłacenia kaucji zabezpieczającej interesy inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej: ppsa, stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty, co oznacza że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Zgodnie z w/w przepisem, sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie (tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Natomiast wnioskodawca w swoim wniosku nie może powoływać się na naruszenie konkretnych przepisów prawa, ponieważ niezgodność decyzji z prawem jest przedmiotem oceny sądu administracyjnego w toku rozprawy, a nie na etapie zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 ppsa. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 (publ. LEX nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, w świetle art. 61 § 3 ppsa nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania w/w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. i [...] czerwca 2008 r. Skarżący w swoim wniosku nie wykazali, że wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz decyzji Prezydenta W. spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Za znaczną szkodę lub trudny do odwrócenia skutek, o którym mowa w art. 61 § 3 ppsa nie można w szczególności uznać tego, że – jak wskazali skarżący - "rozbiórka budynku wielorodzinnego będzie praktycznie niewykonalna" oraz że nowo powstały budynek wielorodzinny ukształtuje sposób zabudowy działki skarżących i spowoduje znaczne straty materialne, gdyż "jak wykazał projektant w studium zagospodarowania zamiast planowanej powierzchni zabudowy 150 m ²" wnioskodawcy uzyskają "jedynie 79 m ²", a "Strata ta może się powiększyć o kolejne 79 m ² w przypadku realizacji (...) zabudowy piętrowej".
W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.