Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 1 lipca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1322/13

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 37 § 2 w związku z art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 342, poz. 1623 ze zm.), uznał zażalenie E.Z. na niezałatwienie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W. w terminie przewidzianym w art. 35 k.p.a. sprawy - dotyczącej budynku mieszkalnego z ośmioma lokalami (segmentami) mieszkalnymi na nieruchomości nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. - za niezasadne i odmówił wyznaczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla m.W. dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie wniósł E.Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.

Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

W niniejszej sprawie skargą do sądu administracyjnego zostało objęte postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane w wyniku wniesienia przez skarżącego zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.W.

Przede wszystkim wskazać należy, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie ww. przepisu, ma charakter incydentalny, związany ściśle z zażaleniem strony, zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stanowisko takie nie może kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji.

Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących poszczególnych kwestii wynikających w toku tego postępowania, a nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 74/13, Lex nr 1273832).

Nadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 872/12 (Lex nr 1145135), postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Reasumując, ponieważ zaskarżone postanowienie nie stanowi żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. - w szczególności nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty - skargę należy uznać za niedopuszczalną z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.