Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003r, znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku M. P., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 1988r, udzielającej M. P. pozwolenia na budowę warsztatu branży poligraficznej oraz szamba na działce nr ew. gruntu [...], położonej w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu podał, iż skarżona decyzja została wydana na wniosek M. P., w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej gminy [...] z dnia [...] września [...]r.
Zgodnie z tym planem, działka nr ew. gruntu [...], położona w [...] przy ul. [...], znajduje się w granicach terenów przeznaczonych na planie zagospodarowania kolorem żółtym, o symbolu RO- tereny upraw ogrodniczych z prawem zabudowy. Z powyższego planu wynika, iż " cały obszar zainwestowania wsi [...] objęty jest aktualnym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Narodowej, gminy [...] z dnia [...] września 1976r".
Zgodnie z tym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego, działka nr ew. gruntu [...], położona w [...] przy ul. [...], znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej lub bliźniaczej. Zdaniem Wojewody [...], " wyżej cytowany plan szczegółowy wsi [...] nie zabraniał budowy warsztatów na terenach [...]". Ponadto, skarżona decyzja zgodna jest z obowiązującym od, 1992r planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy [...], który został zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 1992r i z którego wynika, iż działka nr ewid gruntu [...], położona w [...] przy ul. [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - " adaptacja istniejącej zabudowy jednorodzinnej i uzupełniająca jej realizacja....z dopuszczeniem nieuciążliwych miejsc pracy".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania M. P., decyzją z dnia [...] stycznia 2004r, znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał zabudowę mieszkaniową, a nie usługową. Niezgodność ta, zdaniem organu odwoławczego nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. bowiem obowiązujące w czasie wydawania przedmiotowej decyzji prawo materialne nie zawierało przepisu. który stanowiłby wprost o nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku jej niezgodności z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, bowiem " nowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] przewiduje usługi w postaci warsztatów rzemieślniczych, co niweluje powstałe wcześniej skutki decyzji niezgodnej z planem".
Ponadto, " decyzja ta zarówno w czasie jej wydawania jak i obecnie nie powoduje negatywnych skutków dla bezpośredniego otoczenia skarżącego", które mają decydujące znaczenie dla oceny naruszenia prawa pod kątem przesłanki określonej w art. 156 § I pkt 2 k.p.a.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. P..
Skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji obrazę art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 45 ustawy z dnia 12 lipca 1984r o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 35, poz. 185 z późn). Podnosi, iż wbrew twierdzeniom organu odwoławczego zachodzą przesłanki do zakwalifikowania decyzji o pozwoleniu na budowę jako nieważnej w świetle art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. z uwagi na art. 45 ustawy z dnia 12 lipca 1984r o planowaniu przestrzennym (Dz. U. 35 poz. 185), który przewiduje sankcję nieważności. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Przedmiotem postępowania nadzorczego wszczętego na wniosek skarżącego było ustalenie, czy decyzja Naczelnika Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] października 1988r udzielająca skarżącemu M. P. pozwolenia na budowę wydana została z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 kpa.
Kontrolując przedmiotową decyzję, organ brał pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dniu jej wydawania.
W sprawie bezspornym jest, iż w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Narodowej gminy [...] z dnia [...] września 1976r. Zgodnie z tym szczegółowym planem, działka, na której miała powstać inwestycja znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem [...] jako - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub bliźniaczej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowo ustalił, iż decyzja o pozwoleniu na budowę warsztatu branży poligraficznej oraz szamba była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który przewidywał zabudowę mieszkaniową, a nie usługową.
Prawidłowo również przyjął, iż niezgodność ta nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko w tej kwestii podnosząc,iż "obowiązujące w czasie wydawania przedmiotowej decyzji prawo materialne nie zawiera przepisu, który stanowiłby wprost o nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku jej niezgodności z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego". Ponadto, podkreślił, że obowiązujący od 1992r nowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza taką budowę natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołała negatywnych skutków społeczno-gospodarczych, które mają decydujące znaczenie dla oceny naruszenia prawa pod kątem przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Należy zgodzić się również ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącym braku przesłanki z art 156 § 1 pkt 7 kpa. będącej podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przesłanka ta, jak słusznie stwierdza organ odwoławczy, zachodzi jedynie wtedy, gdy skutek wady decyzji ustanowiony jest wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności. Takim przepisem odrębnym wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest art.45 ustawy z dnia 12 lipca 1984r o planowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 35, poz. 185 z późn.zm).
Przepis art. 45 wyżej powołanej ustawy dotyczy jedynie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub o zmianie sposobu wykorzystania gruntów. W niniejszej sprawie nie została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub zmianie sposobu wykorzystania gruntów, o której jest mowa w art. 45 w/w ustawy.
Wobec powyższego, niezasadny jest zarzut skargi, iż " spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa, że przedmiotowa decyzja budowlana jest nieważna".
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.