Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia [...]- utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. ([...]) oddalające skargę [...] na bezczynność wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla Powiatu [...] w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] września 2011 r. ([...]) nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] w [...].
[...] w piśmie z 1 grudnia 2014 r., wniosła skargę na bezczynność wierzyciela w wykonaniu ww. nakazu.
Organ wskazał, że podstawę postanowienia organu stanowił art. 6 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.), przywołał jego treść i wskazał, że na wierzycielu ciąży obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stosowania środków przewidzianych w przepisach celem wyegzekwowania wykonania obowiązku. Stan bezczynności wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym nie wiąże się z niezakończeniem postępowania w określonym terminie lecz z niepodejmowaniem określonych przepisami prawa czynności przez wierzyciela. Celem postępowania egzekucyjnego jest dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym. Zgodnie z art. 7 § 3 u.p.e.a. stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy obowiązek został wykonany, albo stał się bezprzedmiotowy.
Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli 22 maja 2012 r. na ww. działce ustalono, że rozbiórki nie wykonano w całości. Pozostały fundamenty ponad poziomem gruntu ok 20-45 cm z posadzką. Na 1/3 powierzchni posadzki wykonano płytki. Teren nieruchomości nie został uporządkowany. Dlatego PINB dla Powiatu [...] pismem z 22.05.2012 r. wezwał zobowiązanych do wykonania rozbiórki wraz z fundamentami, w terminie 30 dni od daty otrzymania wezwania i poinformował o konsekwencjach niewykonania. Podczas kolejnej kontroli 8 października 2013 r. stwierdzono, że budynek rozebrano, a teren uporządkowano.
Skargę na powyższe orzeczenie wniosła [...] i wnosząc o jego uchylenie, uchylenie postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
- 1. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolne dokonanie oceny materiału dowodowego, wbrew zasadom logicznego rozumowania, wbrew zgromadzonym dowodom, nierozpatrzenie wyczerpujące całości materiału dowodowego, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść decyzji polegających na uznaniu, iż budynek gospodarczo-garażowy rozebrano zgodnie z decyzją z [...] września 2011 r., podczas gdy pozostały fundamenty, z kolei organ nie podjął żadnych czynności, aby zweryfikować tą kwestię i doprowadzić do prawidłowej realizacji ww. decyzji,
- 2. art. 9 k.p.a. poprzez niedopuszczenie skarżącej do wizji przeprowadzanej dnia 8 października 2013 r. w związku z niniejszą sprawą na przedmiotowej nieruchomości, przez co uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do poszczególnych kwestii oraz prawidłowe zapoznanie się z jej wynikami,
- 3. art. 6 § 1a upea poprzez uznanie, iż działanie wierzyciela nie nosi znamion bezczynności w podjęciu czynności zmierzającej do zastosowania środków egzekucyjnych w sprawie wyegzekwowania nałożonego obowiązku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał zaprezentowaną argumentacje.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.
Zaznaczyć należy, że przedmiotem sądowej kontroli było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymujące postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. oddalające skargę [...] na bezczynność wierzyciela Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym wykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] września 2011 r. nakazującą rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego.
W świetle wskazanych na świetle kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.
Należało podzielić stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skoro w okolicznościach niniejsze sprawy nie miała miejsca bezczynność wierzyciela - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...].
Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 6 § 1a u.p.e.a. na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Dla ustalenia bezczynności wierzyciela w zastosowaniu środków egzekucyjnych, które są formą przymusu państwowego, podstawowe znaczenie ma ustalenie czy obowiązek jest wymagalny.
O bezczynności organu egzekucyjnego można mówić wówczas, gdy nie podejmuje on działań prowadzących do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego. Wierzyciel jest bezczynny, jeżeli - w przypadku stwierdzenia uchylenia się zobowiązanego od wykonania obowiązku - nie wzywa do wykonania obowiązku, w razie bezskuteczności upomnienia nie sporządza tytułu wykonawczego, nie doprowadza do ostatecznego wykonania obowiązku.
Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że wierzyciel wezwał dłużnika do wykonania obowiązku, następnie przeprowadził oględziny (z których treścią zawartą w protokole skarżąca zapoznała się w dniu 8 października 2013 r., a więc w tym samym dniu w którym dokonano kontroli) i w oparciu o nie uznał, że doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji i wydanego na jej podstawie tytułu wykonawczego.
W świetle opisanych powyżej okoliczności należało uznać, że wierzyciel doprowadził do wykonania nakazu, który egzekwował. Tym samym nie można skutecznie kierować wobec niego zarzutu bezczynności.
Sądowej oceny zaskarżonego postanowienia nie mogą zmienić zarzuty skargi. Istotą uprawnienia, przewidzianego w ww. art. 6 § 1 a u.p.e.a., udzielonego również osobom trzecim, jest formułowanie zarzutu bezczynności, nie zaś dochodzenie kontroli prawidłowości wykonania nakazu stanowiącego podstawę egzekucji. Ocenę prawidłowości wykonania nakazu wierzyciel potwierdził w ww. protokole z dnia 8 października 2013 r. wskazując na ustalenia, na podstawie których przyjął, że dłużnik/zobowiązany obowiązek wykonał.
Biorąc pod uwagę prawidłowość rozstrzygnięć obu organów oraz brak zasadności argumentacji podniesionej w skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.