Uzasadnienie
W dniu 16 lipca 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga "W." Sp. z o.o. w S. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...].
Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 ze zm.). oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu powiadomienia firmy W. Sp. z o.o. w S. o zamiarze wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej produktu pn. G. jako suplementu diety, zobowiązał Spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w celu udokumentowania, że środek spożywczy objęty powiadomieniem nie spełnia wymagań produktu leczniczego, określonego przepisami prawa farmaceutycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada, w pierwszej kolejności, dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Sanitarnego wydane na podstawie art. 31 w związku z art. 4 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nie jest postanowieniem, ani decyzją, gdyż zgodnie z treścia art. 123 § 1 i 2 k.p.a., w toku postępowania organ administracji wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą natomiast poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Niewątpliwie postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia opinii jednostki naukowej jest postanowieniem o charakterze dowodowym, wydawanym w toku sprawy, co oznacza, że nie kończy sprawy, ani nie rozstrzyga jej co do istoty. Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień określonych w przytoczonym powyżej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu przez sąd, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a.