Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2016r. Starosta [...] za pośrednictwem organu wniósł skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] nakładające na Starostę [...] karę pieniężną w wysokości 3.500 złotych w związku z niewydaniem w terminie 65 dni decyzji z dnia [...] października 2013r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. M. W. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...]
W skardze Starosta [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W rozpatrywanej sprawie skarżący we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania zaskarżonego postanowienia zaniechał jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżący nie wyjaśnił, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem zaskarżonego aktu. Skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku, bez wskazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku same zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu postanowieniu.
Nie można ich uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, gdyż nie spełniają przesłanek o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty postawione postanowieniu będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli postanowienia.
Reasumując stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wykazała okoliczności, pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.