Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...] [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania adwokata W. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] udzielającej na podstawie art. 42 ustawy z dnia 24.października 1974r - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38r, poz., 229 z późn. zm.) pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. K. w W. o powierzchnia zabudowy 106,00 m2, powierzchnia użytkował 33,60 m2, kubatura-703,00 m3, liczba kondygnacji naziemnych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Decyzją z dnia[...] kwietnia 2003r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w przedmiocie budynku mieszkalnego przy ul. K. w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedmiotowy budynek powstał w latach 40 tych XX wieku, brak dokumentacji dotyczącej jego budowy, z tym że decyzją Kierownika Wydziału Architektury Urzędu dzielnicowego [...] Nr [...] z dnia [...] października 1988r., zezwolono na wykonanie remontu kapitalnego oraz modernizacji budynku w/w mieszkalnego (adresatem tej decyzji był J. P.). Organ stwierdził, że inwestor nie miał obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej budowy, a organ wydając decyzje ww. z [...] października 1988r, ustalił niewątpliwie, że budynek został wybudowany zgodnie z przepisami. W postępowaniu kontrolowanym w niniejszej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] lutego 2008r., Nr [...] na podstawie art., 42 ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38r, poz., 229 z późn. zm.) w zw. z art. 103 i art. 83 ust.1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r., udzielił pozwolenia na użytkowanie opisanego wyżej budynku.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że budynek powstał w latach 40 ubiegłego wieku. Inwestor nie posiada dokumentacji dotyczącej jego budowy zatem niezbędne było podjecie postępowania naprawczego w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974r. Organ przywołał decyzję Kierownika Wydziału Architektury Urzędu dzielnicowego [...] Nr [...] z dnia [...] października 1988r., którą zezwolono na wykonanie remontu kapitalnego oraz modernizacji budynku w/w mieszkalnego wskazał, że inwestor przedstawił dokumentację wymaganą przepisami art. 41 ustawy Prawo budowlane z 1974r.
Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [....], utrzymująca w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji powtórzył ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, twierdząc, że argumentacja zawarta w odwołaniu od decyzji organ pierwszej instancji nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy w szczególności decyzja nr [...] z dnia [...] października 1988r, którą Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Dzielnicowego [...] zezwolił na wykonanie remontu kapitalnego oraz modernizacji budynku mieszkalnego na terenie nieruchomości przy ul. K. w W., dotyczy budynku Państwa P., którzy są adresatem tej decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł W. K., dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wskazał, że decyzje zapadły z obrazą art. 7, 77 k.p.a. w oparciu o stan niezgodny z rzeczywistym stanem sprawy. Budynek z lat 40 tych XX wieku stanowił własność jego i zmarłej żony M.. Małżonkowie P. wybudowali swój odrębny od tego budynek.
Na rozprawie przed Sądem strony postępowania zgodnie stwierdziły, że na działce przy ul. K. w W. znajduje się budynek z lat 40 tych ubiegłego wieku że zrealizowaną później dobudówką oraz budynek małżonków A. i J. P., którego budowa trwała w latach 1990 - 1994. A. P. stwierdziła, że zaskarżona i poprzedzając ją decyzja dotyczy budynku jej i męża tj. wybudowanego w 1994r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
\Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona i poprzedzająca ja decyzja zapadły z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego zawartych w przepisach art. 7, 77 i art. 107 k.p.a. wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta w art. 77 § 1 k.p.a., nakładają na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu sprawy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, mają być ustalone przez organy w taki sposób by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Organ powinien więc, rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy w ich wzajemnej łączności. Wszelkie niejasności jakie pojawiają się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji ze zgromadzonym materiałem procesowym budzą wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło zgodnie z rzeczywistością. Powołane zasady postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz przepisy Działu II, rozdziału 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wymagają aby w toku postępowania, organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a także by z własnej inicjatywy przeprowadzały dowody służące ustaleniu stany faktycznego.
Ponadto, zgodnie z przepisem art. 107 kpa decyzja administracyjna wydana przez organ powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym organ wskazuje m.in. jakie okoliczności sprawy uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tylko realizując wskazane wyżej zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że doszło w niej do naruszenia wskazanych wyżej zasad postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
W szczególności zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zapadły bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, na okoliczność stanu prawnego budynków mieszkalnych na przedmiotowej nieruchomości i ustawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego w związku ze stwierdzonym stanem prawnym.
Już z samych, zgodnych oświadczeń stron złożonych przed Sądem w toku rozprawy, wynika że na przedmiotowej nieruchomości usytuowane są dwa budynki dwu różnych inwestorów.
Oświadczenia wskazują także, że organ przypisując, bez wykazania dowodowego tej okoliczności, pochodzenie budynku na lata 40 - te udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku wzniesionego w latach 90 - tych ubiegłego wieku w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974r.
W ocenie Sądu rzeczą organu nadzoru budowlanego, będzie zatem ponowne rozpoznanie sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego z poszanowanie opisanych wyżej zasad posterowania administracyjnego.
Organ ustali pochodzenia przedmiotowego dla niniejszego postępowania budynku i podejmie rozstrzygnięcia przewidziane przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).