Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 16 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 136/10

Uzasadnienie

Pismem z dnia 9 listopada 2009 r. H. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2009 r., znak [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione jego zażalenia (wniesionego w trybie art. 37 kpa) na nieterminowe rozpatrzenie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] jego odwołania od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] maja 2009 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DzU. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a: § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego wydane w trybie art. 37 k.p.a, nie uznające zasadności zażalenia na nieterminowe załatwienie sprawy przez organ odwoławczy Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] polegające na rozpatrzeniu odwołania skarżącego (z dnia [...] czerwca 2009 r.) od decyzji z dnia [...] maja 2009 r. z przekroczeniem ustawowego terminu do załatwienia sprawy wymienionego w art. 35 § 3 kpa.

Tego typu rozstrzygnięcie administracyjne nie mieści się w katalogu orzeczeń podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.

Na nierozpoznanie przez organ administracji państwowej zażalenia wniesionego przez stronę w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (I SAB 86/94 postanow. NSA, 1995.02.08 w Warszawie ONSA 1996/1/39).

Stosownie do art. 3 § 2 ppsa Sąd orzeka min. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Otóż, żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w trybie art. 37 kpa. Po pierwsze - brak jest w kodeksie przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienia (art. 141 § 1 kpa). Po wtóre - zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jeden z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy (IV SA 1149/96, postanow. NSA 1998.05.20 w Warszawie, LEX nr 43277)

W świetle przedstawionego stanu faktycznego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. orzekł jak w sentencji.