Uzasadnienie
Skarżąca wraz ze skargą złożyła do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r. utrzymującego w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia[...] marca 2010r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] stycznia 2009r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 z późn. zm.) – zwanej dalej "ppsa" - Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z literalnej treści przytoczonego przepisu wynika więc, że wstrzymać można tylko taki akt administracyjny (w tym postanowienie), który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania w postaci dobrowolnej lub przymusowej na drodze egzekucji. (zob. T. Woś Komentarz LexPolonica do art. 61 ppsa). Innymi słowy, tylko tam, gdzie wprost z takiego aktu wynika konieczność jakiegoś zachowania jego adresata, polegającego na: działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego, można mówić o możliwości wstrzymania wykonania tego aktu.
Powyższe oznacza, że.postanowienia "odmawiające wstrzymania wykonania decyzji" nie mogą zostać w ogóle wstrzymane w rozumieniu art. 61 § 3 ppsa, gdyż nie nadają się do wykonania i nie wymagają wykonania. Stanowią wyłącznie reakcję na żądanie strony i nie kreują w stosunku do niej żadnej powinności określonego zachowania, która mogłaby zostać wykonana w sposób dobrowolny lub na drodze egzekucji.
Mając na względzie charakter i zakres zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, a tym samym nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ww. ustawy. Z tego względu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.